Qënkam unë Godoja?! ...

Sono io il Godo’?! ...

 

 

Il cielo è azzurro, un pallido azzurro invernale. L'unica nuvola, molto lontana, da qualche parte al riparo del cielo, ti ricorda l'espressione: Il lupo che è separato dal gregge viene mangiato dalle pecore, (lo pronuncia così, senza preoccuparsi delle possibili risatine di qualcuno che ascolta e borbotta, forse incerto, (a volte mi piace mettere in dubbio le persone sulla mia stabilità mentale.) se stavi scherzando o c'è qualcosa di vero, eppure reagisci in modo neutro quando pronunci: "lapsus", mentre sei convinti. Sono avvenuti tali cambiamenti da sconvolgere la mente, qualcosa di simile a una clonazione che nella sua eccitazione nasconde una verità; siamo diventati geneticamente troppo suscettibili. Il punto porta dritto alla disperazione e mentre cerchi di disegnare nel blu, le macchie di sputi di uccelli chissà come, scivolano nella traslucenza. Cercano qua e là un buon posto, o meglio, aspettano Samuel Beckett. È il momento in cui ti rannicchi al riparo dalla tua stessa paura. Altri uccelli, disordinati gregge, prepara una coreografia, mentre il laraska si siede sull'erba. Bianco e nero, bash i colori della bandiera dei pirati, e tu cerchi di vedere se c'è una benda sull'occhio, scodinzola contenta come per dire: "Vedi? non c'è coda senza coda!" Ah! Lo so, ma intanto attirano la mia attenzione, schierati al riparo, la loro immobilità mi dà l'impressione di uomini nella stalla, a volte abbassano la testa come per vedere l'ultimo goccia, intanto sento una "lastra" di trampoli sulla testa. Oh, maledetto bersaglio! Ho chiamato, ma lui, senza rompere il silenzio, mi ha risposto:

"Sei fortunato, Godo'! È meglio che tu non sia venuto!"

 ...

Qënkam unë Godoja?! ...

Qielli është i kaltër, një kaltërsi e zbehtë dimërore. Reja e vetme, tepër larg, diku nën strehën e qiellit, të kujton shprehjen: Ujku që ndahet nga kopeja e ha delja, (e shqipton kështu, pa u merakosur për nënqeshjet e mundëshme të dikujt që dëgjon dhe mërmërit, ndoshta i pasigurt, nëse bëre shaka apo diçka të vërtetë ka, e megjithatë reagon asnjeanësisht kur shqipton: "lapsus", ndërsa ti je i bindur. Kanë ndodhur ndryshime të tilla që pështjellojnë mendjen, diçka afër një klonimi që në ngazëllimin e vet fsheh një të vertete; jemi bërë tepër të prekshëm gjenetikisht. Pikasja të çon drejt e në dëshpërim, e, ndërsa përpiqesh të vizatosh në kaltërsi, njolla zogjsh të pështyra kushedi si, rrëshqasin në tejdukshmëri. Kërkojnë andej këtej një vend të mirë o, më të mirë, në pritje të Samuel Beketit. Është çasti kur strukesh nën strehë nga një frikë vetiu. Të tjerë zogj, tufë e çrregullt, përgatitin një koreografi, ndërsa laraska ulet në bar. Bardhë e zi, bashkon ngjyrat e flamurit pirat, dhe ti mundohesh të shikosh nëse ka ndonjë fasho mbi sy, ajo tund bishtin tërë kënaqësi sikur kërkon të të thotë: "E shikon? s'mbetet laraskë pa bisht!" Ah! E di, por ndërkohë të tjere zogj ma tërhoqin vëmendjen, të rreshtuar mbi strehë, palëvizshmëria e tyre më le përshtypjen e burrave në shurrtore, herëpashere ulin kokën si për të pare piken e fundit, ndërkohë ndjej një "Pllaq" stërkalash mbi kokë. Oh, ti shënjestar i mallkuar! thirra, por ai pa e prishur terezinë, ma ktheu:
"Je me fat Godo'! Më mirë që s'erdhe!"