Tradhëti në kohën e globalizmit.

- Përse shkove me atë? - pyet ajo duke shpërfillur praninë e femrës lakuriq që mundohet të mbulojë sisët duke tërhequr një skaj çarçafi, por ndërkaq zbulon kofshët. Është një përcjellje e tradhëtisë në të pakryerën e qëllimëshme. Shmang skena filmash kaq bajate, kur gruaja e gjen burrin në krevat me tjetrën dhe Ky, ndërsa vesh mbathjet në ngutje e sipër, më shpesh duke i futur të dyja në njërën anë të tyre, fillon e kërcen pupthi në mënyrë qesharake. Këmbët anësore nuk janë në gjendje të gjejnë asnjëlloj të çare dhe u duhet pak kohë për tu vetdijësuar e për tu kthyer në rëndomësinë e tyre, domethënë si gjymtyrë që i lipsen të ecurës. Kështuqë, ndërsa kërcejnë si kangurët nëpër dhomë, thonë: “Nuk është ashtu si mendon e dashur!”. Është fraza kaq e konsumuar e filmave.

- Nuk është e vërtetë! - mohon ai foshnjërisht. Ende nuk shquan të pakryerën e kohës së foljes që përdor gruaja.

- Përse shkove? - këmbëngul ajo.

- Ajo nuk më pëlqen aspak...Ah! Shkova (thekson) vetëm për ta ndihmuar.

- Për ta ndihmuar?!

- Po, për ta bërë të ndihet femër.

Hedhin vështrimin njëherësh të dy drejt tjetrës që ka mbuluar plotësisht kokën duke lënë të zbuluar gjysmën e poshtme të trupit.

Pixies - Where Is My Mind

Pareggio…

Lui si era dimenticato dell’appuntamento. Doveva essere un rendez-vous alla grande. Aveva promesso una cena ma i soldi non bastavano. Così accettò la sfida offerta due giorni prima. L’invito a unirsi in una squadra e a giocare calcetto. Il campo era pavimentato dal carbone bruciato di un rosso sbiadito oppure di color ruggine. Avevano fato la scommessa e giocavano mettendo l’animo e spirito che comunque risultò insufficiente. La palla lasciava segni di carbone sulle polpe e dopo un po’ la carnagione aveva perso il suo colore. Perso la partita perso anche i soldi scommessi. Perdere…una maledetta parola che lo segue annusando il suo odore. Rovescia la fodera delle tasche per capire a che cosa somigliano svuotate. Alle lingue di un cane con due teste. - Sono due - quasi urla preso dalla disperazione. E proprio, a questo punto del paragone, si ricorda del appuntamento. Forse perché le due teste potevano improvvisare il tintinnio di due monete, oppure di due noci nel sacco. Chissà. Non era sicuro. Doveva correre prima che diventassero tre, quattro, un branco che lo poteva sbranare all’istante.  

Preso dal panico si veste in fretta.

Lei aspetta sempre là e lui rimane sbalordito avendo perso ogni speranza di trovarla. Comunque il sorriso non riesce e spuntare.

Dice quasi sibilando che non si sentiva bene. Aveva la nausea e non può sopportare… - sai?... l’odore dei cibi…e se è meglio sedersi su una panchina. L’aria fresca forse lo aiuta. Il fruscio. Romantico, no? o o o o o…?!...!?...

Lei tace.

E lui si spaventa. Non riesce ad accettare il vuoto, perché il silenzio lo percepisce solamente come tale. Nel tentativo di colmarlo, pensa che sicuramente sta facendo la figura dell’imbecille. Alla fine si siedono e lui mentre cavalca le gambe i pantaloni si ritirano un po’ su. Denudarsi le polpe immediatamente si vede lo sporco causato dal carbone bruciato chissà quando. Ecco, l’istante del futuro che mescola le acque del passato, poteva dire in un’ altro contesto.

Si copre subito ma lei lo vede ugualmente.

- Sembri un tronco carbonizzato, - dice all'improvviso rallegrata.

Lei. 

Mordono. Le due teste, - dice tra sé pensando le due tasche vuote che assomigliano così tanto ad un camino senza legna da ardere.

Lui.

L’effetto blur.

Lui era una persona che non conosceva il valore materiale delle cose e per questa lasciava dietro se una scia smembrata, irriconoscibile. Lei immagina la nuvola tra le nuvole, e quando, seguendo l’immaginazione, getta lo sguardo in celo, il nero cerca di raggomitolarsi in un punto preciso dell’orizzonte... inutilmente. Ciò che vede è l’oscurità. Pensa che può essere così il futuro di una trasfigurazione…per esempio di chi vive al margine della vita, di quel margine che non è lontano dal mondo dei barboni e che non è mai un’estremità di se stesso. Comunque, il pensiero è spaventoso nelle tentazioni di materializzarsi. Lei non capisce mai il perché dei brividi dacché ipotizza una disposizione continui di metamorfosi. Forse dal suo ragionamento sfugge un dettaglio; che le metamorfosi esistono contro la loro volontà, come lei e tutti gli altri che non hanno avuto un tempo precedente alla nascita in cui potevano scegliere. Pare che tutto ciò che inventano eredita la maledizione. Monozigotici. Oppure il suo ragionamento nasce diversamente abile. Come le…

… le sfumature.

A questo punto, il disprezzo guadagna terreno con la rigogliosità di una pianta spontanea.

- Forse di una edera - pensa costruendo una frase libera da ogni necessità. Stanca, e nello stesso spazio di sentimenti, meravigliata dalla mancanza di un sospiro … Sorpassando un sospiro aveva creato una lacuna che attirava tutto dentro sé in un viaggio senza fine. Non era il suo respiro, altrimenti avrebbe ansimato. Contenta? Chissà! Si sta abituando. Ormai capita di continuo anche se la grande facilità non aiuta l’accesso verso la felicità, che non esiste in gradi. Sembra un’assimilazione avvicenda. La razza umana nel miglior dei casi costruisce un habitat di sembianze portando su e giù un bagaglio di carne e ossa, come l’idraulico l’attrezzatura. E proprio in questo fase del pensiero si ferma, mentre la coda dell’occhio vede l’oscurità delle cose … continuare…

- Le sfumature - dice a voce alta, - le sfumature, - ripete intrappolata nell’intimo di quell’uomo. Quando si baciavano tra i respiri e sospiri, lei sprofondava nella dimenticanza.  

Iggy Pop feat. Sum 41 - Little Know It All

Veprim i ulët dhe i shëmtuar i Albforumit.

Më njoftuan se kishin fshirë çfarë kisha shkruajtur te Dhoma Letrare si dhe të gjithë artikujt dedikuar librit tim por njëherësh edhe mendime të lexuesve e antarëve të forumit. Më shumë se e çuditëshme mu duk e pabesueshme dhe i nxitur nga kërshëria hyra për të parë si qendronte e vërteta. Kanë fshirë çdo gjë dhe më e keqja asnjë përpjekje për riparim si dhe heshtje e plotë nga drejtuesit.

Përse?

S’ka një të tillë jashtë keqdashjes që i ka karakterizuar përherë drejtuesit e këtij forumi. Është një shembull i përkryer që vërteton mungesën e qytetërimit te këta njerëz. Përzierë me një dozë të mirrë ndyrësie që ka dominuar cilësitë e tyre në vite. Kah i kundërt i çdo qenieje njerëzore. Duke gjykuar në kohë hapat e tyre nuk është për tu habitur nëse shumica e njerëzimit bën përpara drejt kulturës dhe përmirësimit si qenie, drejt marrdhënieve, këta ecin mbrapsh si gaforrja e ndoshta më keq. Njerëz të sëmurë nga cmira, të drejtuar nga urrejtja, veprojnë në një mënyrë që nuk ka qëllim tjetër përveç të keqes. Symbyllja në raste analogë është pjesmarrje. Nuk mendoj se ka një gabim njerëzor të bërë padashur. Pyetja përse pikërisht ndodhi vetëm te Dhoma letrare? hedh dritë të plotë. Përse pikërisht fshirja fillon nga diskutimi midis Nelës dhe Suzit, e zbardh gjithçka.

Qëllimi për të dëmtuar figurën time është i dukshëm. Ata që e kanë bërë (për mua s’ka rëndësi emri – mbetet gjithaq një qenie e përbuzur) pra kush apo cilët e kanë bërë i gënjen mendja se mund të më kenë dënmtuar. Jo. I dëmtuari nuk jam unë. Është si të pështysh qiellin; të bie mbi surrat. Dëmtuan mijëra lexues të Albforumit që në shumicë hynin për të lexuar çfarë shkruaja. Është vetë AF që e privon veten nga shkrime me vlerë. (do të ishte mirë nëse këtë lloj “pastrimi” anti - intelektual ta bënin në gjithçka sa kam shkruajtur) Dëshmi, përsa them, është numri i madh i leximeve të bëra në atë temë edhe pse në kohë është reduktuar herëpashere duke zbritur pas çdo “ndryshimi” disa mijëra lexime. Megjithatë sërish ky numër shkonte në rritje.

Duke dalë nga bota virtuale dhe hyrë në botën reale, në harkun e këtyre dy muajve të fundit për romanin tim Memento Mori...kanë folur në TV dy prej autorëve e personaliteteve shqiptare të letërsisë e arteve, Nasho Jorgaqi dhe Zija Çela. Për fatin e keq të zagarëve që drejtojnë AF.

Mbetet një shembull i rrallë, në mos i vetmi në gjithë rrjetin ndërkombëtar (internet) i fshirjes së qëllimëshme për të dëmtuar një autor. Ky është një rekord absolut dhe autentik i Albforumit.