Slow...

“Ke etje për ujë?”, pyet Obllomovi pasi dëgjon ligjeratën e D për vapën e pazakontë të kësaj vere në Tiranë të rënduar nga pluhuri dhe tymrat e makinave. “Po.”, përgjigjet thatë. “Dhe e kërkon prej meje?”. “Natyrisht, je i zoti i shtëpisë.”. Tjetri lëshon një buzëqeshje të vakët, pastaj shfryn lehtë ajrin dhe D mundohet të kuptojë nëse i lëvizin qimet e hundës. “Prej kohësh punoj vetëm unë në këtë vend.", fillon të flasë dhe D mundohet të kuptojë se ç’lidhje ka me etjen e tij. "Natyrisht, tingëllon pak e çuditëshme si thënie ...”, pastaj rrotullon vështrimin ngadalë në një orbitë sa më të gjatë dhe e ngul mbi të, por, për pak sekonda. Tjetri, dikur i kishte thënë se njerzit janë të marrë, e prishin jetën duke lexuar apo duke parë një panoramë, një pikturë, në mijëra marifete të kota...sepse, miku im, kur unë lexoj një libër do të thotë që të humbas kohë me faqet e tij dhe koha është jetë. Të gjitha këto kërkojnë kohë, pra, jetë. A ia vlen ta prishësh jetën për kënaqësi të tilla?”. Pyet e si rëndom nuk kërkon përgjigje dhe D merr fyrmë i lehtësuar. Nëse Obllomovi do ta çojë në fund mendimin, është vetëm çështje kohe, por një kohë e sajuar me dashurinë e atij që ledhaton gjinjtë e të dashurës…nuk i dihet asnjëherë kur mbaron.  "Si ia bën.”, pyet, “dmth si ia bën për t’i kaluar dorën të dashurës në gjinj, nëse e shalon nga mbrapa?”. “Nuk është e nevojëshme, i varen sikur të jenë dy kapakë xhepash…të kujtohet moda dikur, kur xhepat e prapëm mbuloheshin me kapakë?”, përgjigjet tjetri fytyrëngrysur dhe thuajse i zemëruar sepse ia shkurtuan kohëpërtesën. (Për D, ai ndryshim në fytyrë i Obllomovit, është çudi. Ёshtë e vetmja pamundësi. Mund të lëvizë nga vendi disa milimetra, por prapë lëvizje është. Por të ndryshohej pamja me të cilën fytyra e tij ngrihet prej gjumit, jo. E pamundur. Si një sonambul shkon te pasqyra dhe sodit gjatë veten duke u munduar të kuptojë se ku kishte qenë, sa kishte bredhur, e çfarë kishte bërë gjatë ëndrave. Kur mbaronte së treguar, thoshte: Ja përse ndihem i lodhur zgjuar.”. Jo! Matet të ulurijë D. Në një dritë të beftë kupton se ka një shpjegim tjetër. Obllomovi ngulet te pasqyra dhe sodit veten për një kohë të gjatë sepse kështu sekondat dhe minutat ia dhuron po vetes. Dreq! I çmendur.)
“Është mjaft e thjeshtë të provoj që në këtë vend punoj vetëm unë.”, rikthehet në bisedë. “Llogaritim. Jemi tre milion e gjysëm. Mbi një milion janë emigrantë. Rreth gjashtëqind e pesëdhjetë mijë janë nxënës e studentë, gati ose diçka më shumë, janë pensionistë, hiq ushtrinë, zbrit nga ky numër të burgosurit e të ngujuarit, evgjitët dhe kurbetët, mos i llogarit sepse s’kanë punuar asnjëherë në jetën e tyre, hiq edhe të papunët që janë rreth pesëdhjetpërqind e popullsisë, hiq zyrtarët dhe sekretaret e tyre putana, zbrit nga ky numër edhe 140 deputetët, hiq qeveritarët që lodhen duke numëruar paratë e vjedhura dhe kryeministrin që lëviz në një kullë shtatëqindmilionëshe… Lëshon një pasthirmë të mbytur si zhytje e një sendi të rëndë në një pellg të thellë. Pas kësaj, D e di që duhet të presë një kohë të gjatë, ndaj për të egledisur merret me boshllëkun që shtrihet para tij, nisur nga mobiljet, muret e gjithçka sa kap syri. Pasi i mbush me fantazinë e tij, vëren që Obllomovi kishte rifilluar të fliste, pa u ndjerë si një makinë që ia heqin frenat e dorës në zbritje… “Duhet të dëgjosh, unë nuk kam aq kohë sa ta shpenzoj me ty, ia kam lënë mungesës së vullnetit, limontisë, gjithë sa ka çmesë për mua…”, vëren i pakënaqur dhe kjo është çudia e dytë. “Më fal”, kërkon ndjesë D. “Ku e lamë?” “Pra, siç e shikon duke i përjashtuar të gjithë shqiptarët, mbetemi vetëm unë dhe ti, por meqënëse ti je ulur në kolltukun përballë e po dëgjon llomotitjet e mia, atëhere punoj vetëm unë.”. “Atëhere do më japësh një gotë ujë.”, thotë D që i ngjiten fjalët në gojë. “Më vjen keq, jam në kohën e pushimit. Lodhem në ëndra dhe çlodhem zgjuar. ”.