Braktisja ndryshe

Libri është hapësira vetiake e autorit ku, pasi shkarkon trazirat e shpirtit të tij, i braktis çastin më pas.

Remo Koçiu

THE ZOMBIES - 1965 - "She's Not There"

THE ZOMBIES - 1965 - "She's Not There"

Rruges per te Minotauri.

Labirint.
Ka nje batute te tille e cila mund te perdoret si nje kallep (ju kujtohen kallepet e kepuceve? Por jo vetem. Pergjithesisht kallepe gjejme kudo. Njeriu i krijon sepse ka frike mos humbase kujtesen, ose menyren e ndertimit te nje sendi qofte ky i perdorimit te perditshem, afat mesem apo afat gjate. I krijon edhe per lehtesi pune. Sepse eshte humbje kohe te ribesh nga e para. Kjo, ne njefare menyre ka nje fare farefisnie me perseritjen dhe perseritja perveçse eshte hapesire e mendjes se shkurter qe e ka te nevojeshme te belbezoje njelloj refereni nen surdine - zeulet - sepse eshte e paragjykuar qe ne lindje, paragjykim i llojit: ç'lind nga macja minj do te haje - pa e pyetur nese deshiron vertet te haje minj. Sepse, pershembull, maçokut po i vure 12 pjata perpara i lepin te dymbedhjeta dhe aty s'eshte e thene te kete te njejtin ushqim si ne nje mence ushtaresh, mund te kete gatime te llojeve restaurant i klasit te pare, - ku pilafi shqiptohet ne çdo tingull dhe me nje elegance prostitucionale duke u mbajtur menuja nga gishtrinj delikate me te njejten delikatese qe mbajne edhe organin seksual te cilit ne nje gjelltore mund t'i flasin me me ngrohtesi e afersi duke ia shkurtuar madje edhe emrin: Pilo. 
Pra, perveç ketyre eshte edhe "mema e dijes". Perseritja. Sikunder shohim, edhe perseritja eshte njelloj kallepi. Te e fundit, s'eshte ndonje shpikje e madhe nga ana ime. Ne fakt s'eshte fare shpikje, zbulim po. Mbetet te sqarohet duke rremuar ne vetdije e pavetdije, per te peshkuar mendimin e pamenduar - ketu s'ka asgje as paradoksale, as edhe absurde - ka nje pafundesi mendimesh te tilla, po aq sa edhe qenie njerezore te palindura, te mbetura ne gjendjen e spermatozoideve si prove e ekzistences parake te njeriut, ku zhvillimi (ndryshe evolucioni) alla Darvianian me te cilin jam dakort, ka pranuar si mundesi shtimi vetmohimin. Njelloj vetmohimi qe s'ka te beje aspak me vargje te llojit: "Ne mes tuaj kam qendruar"... duke perftuar nje ngarkese emocionale te mjafte per te shkaktuar nje tsunami masturbimi. Jo. Kallepi eshte edhe i llojit, shkencerisht pohuar - Jungian. Arketip. Model - shqip: Gjedh. Moster - sinonim) Pra, ka nje batute te tille ku perfshin çdolloj fenomeni:
Nuk ekziston postmodernizmi - ekzistojne vetem postmodernistet:

Mbi marrdhëniet në disa kuptime ...

Nëse femra merr përsipër një "mision" të tillë, - ta bëje burrin një njeri më të mirë - duhet të jetë një shkallë më lart, për të mos thënë disa të tilla, mbi burrin. (krahasuar, përshembull, me dy male pranë njëri tjetrit, ku më i larti është gjithmonë dominues. Në kllapa pyes: Cili është ai burrë qe e pranon diçka të tillë? Pa u ngatërruar te koncepti burrë me "rr" të fortë, thjesht bashkshort që duhet të pranojë diçka të llojit: Kjo qenie pavarësisht lidhjeve, ka më shumë tru se unë!!! Disi e vështire? Joooo... E pamundur. Askush në botë nuk e pranon diçka të tillë, edhe sikur të krahasohesh me një të njohur si gjeni, për të vetmen arsye se gjeniu është i tillë, gjeni, vetëm në një drejtim, jo në gjithçka. Pra, hapësira që mbetet nuk është bosh, sepse aty janë te gjitha interesat e tjera të individit por më pak të spikatura, e megjithatë të mjafton ty për ta ndjerë veten të barabartë me të, ose, pse jo edhe më lart? Pra, duke ndjekur shembullin e dy maleve. Nëse je para të lartit, i vogli nuk duket. Nëse je ti i vogli, mbulohesh me hije nga i larti) Sërish, lidhur me hijen, kjo, e zhyt në errësirë perspektivën - mund ta kuptojmë edhe si të ardhme, pa qënë të detyruar ta ndjekim. Duke i lënë vetes gjithmonë mundësinë e tërheqjes, ose të ndryshimit të drejtimit që nuk është domosdoshmërisht edhe ndryshim i gjendjes, realizim i qëllimit ose pas realizimit të qëllimit, në gjuhë më popullore, duke u ndarë - prishur si familje, sepse është një mision i dështuar. - Pra, cila është ajo femër që martohet me një burrë, paksa të leshtë, duke qenë vetë më e mençur? Asnë! Rëndom, çdo lidhje martesore niset nga i njëjti shesh, mëtejësia ka të papriturat e saj, ku e quajtura jetë, sjell përpara mjaft ngjarje të cilave u bëhet ballë në mënyra të ndryshme pa krijuar të çara kaq të thella sa të çojë në një shkëputje të plotë si, përshembull, si një pjesë akulli në kalotat veriore, për të filluar lundrimin e vetmitar por tashmë me emër tjeter - Mal akulli, derisa të shkrijë, ndryshe të vdesë. Ideale është një nisje e barabartë, por e papranueshme është edhe një nisje nga shkallë të ndryshme, të llojit: Burri pak budalla, përndryshe do të gjejmë njehsimin te një korrinspondencë -  perkatësi e tillë: Edhe gruaja paksa me barrë. Asnjë familje nuk krijohet mbi këtë premisë; që gruaja të përmirësojë burrin. Nuk kemi një mision fetar. Në kushte normale, ky duhet të jetë një permiresim i dyanshëm.