Ndarja e Siborës...

Kur doli nga avioni, në aeroportin e Rinasit, në ardhje, (nuk arrin të përshtatet me tjetër emër dhe thotë se fshati është bërë i pavdekshëm e ndoshta i njohur në të gjitha ato vende për ku avionët ngrihen në fluturim) përfshiu me një vështrim bosh hapësirën përreth por një çast më pas e kundërshtoi veten sepse i tha se nuk është kaq bosh përderisa jo gjithçka hyn brenda. Ditën e quajti të zakontë dhe në këtë mënyrë mundi të pohojë në doganë diçka të përafërt, por që shkaktoi vetëm një buzëqeshje të mpirë të policit. Tha: “Ja përse nuk mbaj mend ndonjë gjë të veçantë nga koha e Tiranës.”. Pastaj e kuptoi se padashur kishte filluar të pengonte ngutjen e të tjerëve. Matet të thotë se Dajti është aty, dy hapa larg, nuk ka lëvizur nga vendi, ndaj s’ka përse...Por ajo e pyeti papritur dhe ai u gjend i papërgatitur.

“Mirë ndihesh?”.

 Sytë e saj çuditërisht të mëdhenj kishin marrë një tjetër nuancë. Ndërsa flet, kthehet nga ai për ta parë, mendon se janë e vetmja gjë që bien në sy nga tiparet e saj, pastaj ndryshon mendim. Çdo gjë është stisur përreth syve të saj, hunda, buzët e mishta madje edhe ngjyra e fytyrës dhe e gjithë trupit. Njëjtësia e ngjyrës i le të mendojë se hollohet diku nën lëkurë dhe pastaj shpërndahet në të gjithë trupin duke shfrytëzuar rrjetën e dendur të kapilarëve, “ndaj është kaq e butë në të prekur, - thotë me vete i habitur ngaqë nuk i kishte shkuar ndërmend diçka e ngjashme.”. Lëkura duket sikur e mbulon atë trup të brishtë femre vetëm për të thithur çfarë çlirojnë poret kur ndrydhen nga emocionet... duhej t’i kishte thënë t’i pastronte nga ngjyrosësi...i kuqi...buzët, mërmërin. Ajo buzëqesh i thotë se mund ta bëjë nga çasti në çast mjafton që ai ta puthë.

“Mund të më puthësh R?”.

Ai e shikon dhe për pak sa nuk i tha se është çmendur ndoshta? Por do qe njësoj sikur të pohonte marrinë e vet. Duhej t’i thoshte se nuk i përkiste dhe se kishin ardhur pikërisht për të bërë ndarje por heq dorë sepse kjo gjë do ta shtonte më tepër dhimbjen. Ishte një femër tepër e ndjeshme. Ajo nuk dinte gjë për arsyen e udhëtimit. Ndaj ia përcolli heshtjes dhe vendosi tre pika reminishence. Kështu do të fitonte njëfarë kohe. Pikërisht koha ishte problemi më i madh. Kujton se vetëm pak sekonda qëndroi në krye të shkallëve, aq sa për të thithur ajrin e njohur e për të përshkuar me vështrim përbledhës gjithçka. E ndoshta ky ka qenë edhe shkaku që ajo e kuptoi si një ngurrim dhe e pyeti nëse ndihej mirë, por në zërin e saj kishin filluar drithmat e para të shqetësimit. Rëndom nuk rrinin kaq gjatë pa folur bashkë. Ai ngrihej më katër të mëngjesit dhe i shtynin orët duke folur sëbashku. Shpesh ajo rrinte diku mbrapa tij dhe e vështronte ndërsa ai rrufiste kafenë. Kur ai i lodhur thoshte mjaft, ajo ia ngulte sytë dhe ndiqte pa folur veprimet e tij. Kafshonte buzën e poshtme, e, ndërsa kokën e mënjanonte paksa, vështrimi mbetej peng i pyetjes, ndërsa pikëllimi shndërohej në padurim.

Nuk kishte shumë bagazhe, përkundrazi, në xhepa mbante vetëm (kaloi dorën sipër për t’u siguruar që ishte gjithmonë aty) çelësin USB, kuletën dhe pasaportën. Një roman i tërë, dyqind e më shumë faqe, o ndoshta më pak, të përmbledhura në një çelës USB. “Trillet e teknologjisë, - tha me vete dhe buzëqeshi i kënaqur.”. Mendoi kohën kur i mbante në dosje dhe dosjet nën sqetull. Të shtypura mbi një letër të verdhërimë e megjithatë ky lloj kujtimi zgjoi edhe nostalgji e ndërsa u mundua të çlirohej, ishte tepër vonë. Ndihej ngushtë nën putrat e tij, por jo aq sa ajo pyetje e mallkuar që lexonte në sytë e tij: Ç’dënim të pret përderisa trazon sipas dëshirës?”.

“Si thua ti?” - mërmëriti.

“Si them unë?”.

Është sërish Sibora dhe ai e quan të kotë t’i shpjegojë se qe duke folur me vete. Pastaj ajo do të lëshojë një tjetër përse dhe kështu do të nderet një dialog i pafund e pa kuptim. Ndaj edhe ndarja.

“Ç’vend është ky?” - pyet ajo.

“Ky? Vendi tënd.”.

“Vendi im?!.”

“Po.”.

“Nuk më kishe thënë.”.

“Është në ankth” - thotë me vete duke menduar përgjigjen e një pyetjeje tjetër të pamundur.

Gjatë gjithë kohës, qëkurse u njohën ai nuk i foli asnjëherë për vendin e tij. Ajo duhej ta kuptonte. Ai i tha se tashmë e tutje do ta quajë Sibora. “Sibora?” përsëriti ajo si një jehonë dhe ai duke qeshur e akuzoi se ia shkatërroi tërë përfytyrimet në vrullin e një orteku, ndaj të bënte kujdes, nuk duhej ta shqiptonte emrin e vet. Ajo e pa me dyshim por pranoi gjithçka sa ai shkruante....Si...R i vuri dorën në buzë. Ishte hera e parë që e prekte dhe ajo u hutua. E kuptoi që s’duhej ta shqiptonte më emrin e saj ndërsa ai po. Iu duk e habitëshme por nuk e mësoi kurrë përse. Pranoi kokulur çdo gjë, ngjarje, mendim, hidhërim, gëzim, çdo gjë që ai i afronte.

“Ky është vendi tënd. Dëgjon, të gjithë flasin të njëjtën gjuhë me ty.”.

“Po - përgjigjet - Ke të drejtë...Përse më solle këtu R?”.

“Do ta kuptosh edhe vetë.” I tha, ndërkaq kishin mbrritur te shtëpia botuese. Kur po ngjitnin shkallët e ajo e kap për krahu. Dridhet e tëra dhe nuk guxon të flasë. Ai shikon fytyrën e saj mehit. Nuk e kishte përshkruar diçka të tillë, madje nuk e kishte parashikuar. Mendoi se diçka të ngjashme duhet të ketë ndierë edhe Doruntina.

“R më ke sjellë këtu për të bërë ndarjen?”. Ai hesht. “Të lutem R, përgjigju ... të lutem...”.

“Po...Si...bo...ra.” e rrokjezon emrin ai.

Asaj i rrjedhin lotë të nxehtë.

“Ke frikë prej meje. Nga orteku im...ke frikë. Kaq më urren?

“Jo. Të dua dhe shumë madje.”.

“Atëhere...?”

“Sibora, duhet të kuptosh...du...”.

R nuk e mbaron fjalën. Ajo i ngjishet pas vetes dhe e shtrëngon fort duke dashur të rihyjë sërish brenda qenies së tij. Por ai e shtyn.

“Sibora...”.

“E the emrin tim të plotë. Oh, e the emrin tim të plotë R!”.

“Po.”.

“Atëhere është e vërtetë që më do.”.

“Po dhe shumë madje.”.

“Të lutem mos firmos ndarjen...nëse më do, mos firmos ndarjen R... Çdo të bëhet me mua? Përse më braktise?”.

“Oh, jo, nuk të braktisa. Ti do të jesh në kaq e kaq libra dhe shumë të rinj do të bien në dashuri me ty...besomë...”

“Besomë?! ... U zhgënjeva njëherë...”.

Ai i ktheu krahët, ndërsa ajo mbeti si një vegim diku mbrapa tij.

“Nuk duhet ta kthesh kokën mbrapa.” I tha vetes.

Avioni po ngrihej. Në ikje. R mendoi telefonatën e pak ditëve më parë. Ishte Lili Shanto’, një e njohura e tij që nga koha kur ishin studentë.

Jeux interdits

Einstuerzende Neubauten - The Garden

Remo Koçiu "Solitary man"(njeriu i vetmuar) fragment.

Frynte një erë Vagneriane në qenien e tij. Rrënim i vërtetë i linjës primtive që sillte në jetë rregullisht të njëjtën gjë të parashikuar. Rëndomësi postulatesh gjithsesi të shëmtuar, një pjesë të trashëguar e një pjesë të lyer me bojë sa për të mbuluar mykun e fshehur ndryshkun. Por edhe ndonjë gje e re kur shpëtonte dhe shfaqej papritur shumë shpejt kaplohej nga një ngathtësi në simptomat e para të ulokësisë. Të ngujuar brenda një bote putanash ku nuk ka dallim gjinia e vetmja rrugë nuk është perspektiva e shëtitores kryesor por ndonjë gotë duke parë nga të gjitha anët me plogështi, derisa ndonjë vajzë, fytyrë e re që kalon para ose mashkull që i dëshpëron shtëpiaket, e ndryshon ajrin dhe heq pluhurin e mëveshtisë. Sytë lëshojnë një dritë të njelmët, të gjelbër, fosforeshente si ajo e maçokut natën që ka ndaluar në vend dhe nuk bën asnjë hap pa vendosur pak rregull në një botë kaotike. Brenda fshehin ulurima por kjo nuk është në modë. Çfarë është moda? Molepsje e përgjithëshme dhe Z mund të dalë prej saj vetëm pas një shkatërrimi thuajse të plotë morfologjik, që ai duhet ta shfrytëzojë për të klonuar diçka të ngjashme por jo të njëjtë, diçka që duhet të tingëllojë, përshembull, si Ali Bebe në vend të Ali Baba. S’mund ta realizojë pa hequr qafe të qeshurën e Valkirieve që mbush horizontin gjithandej. Boshësinë ku fryjnë erërat shpjegon praninë e tyre. Zbrazëti qenieje që ata përpiqen ta mbushin me gjithfarë mënyrash. Një takim me Vagnerin do t’i çonte te ideja fillestare, por është nëmos pamundësie. Kështuqë kur pyeti: “A është e mundur një formë të qeni ku ti të mos jesh më ti, ku të humbësh perceptimin e vetes dhe çdo ndjeshmëri?” - ruan në fytyrë gjendjen e një acarimi molepsës e që përkohësisht e mpiu dëshirën e të tjerëve për ta ndjekur.
Dy shokët e ngushtë nuk kthyen përgjigje. Të paktën menjëherë. Me siguri e menduan si një thjesht mënyrë për të shprehur vuajtjen ose përpjekje për ta zhvendosur në një botë tjetër ku të mos ketë të njëjtin ndikim.
Z mendon se është një pak nga të dyja.
“Njeriu synon vetshkatërimin për prirje” tha Pjata e Tretë pa e fshehur tonin e qortimit që shoqëron më shumë fjalët se sa brendinë.
Vonesa e ndërhyrjes së A, dukej se lidhej me urën, nuk po ia ndante sytë. Linte përshtypjen se qe duke pritur ndonjë ndodhi të jashtrradhës e nuk po vendoste nëse duhej të fliste para apo pas shfaqjes. Z, mundohej edhe ai, të hynte në rrjedhën e mendimeve të shokut, por i duhej një shenjë udhrrëfyese, si tabela e ngulur buzë këmbësores dhe polici i trafikut disa metro më tej, nën një emërues të përbashkët. Ura si viza e thyesës posht këmbëve. Në hapësirën midis tyre, e futur në kllapa, mbarset kotësia. Z vizaton çdolloj figure gjeometrike, mjafton që të mos jetë me origjinë euklidiane sepse kjo do ta anulonte ekzistencën e Pikasosë. Mundohet të nxjerrë një përfundim sa më asnjanës duke parë fytyrën e ngrysur të shokut. Thotë se i ngjan një nate me shi, kur piklat e argjendëta nuk duken por ndihen sepse gjatë rënies ato shndërohen në një rrjetë lagështie ku mbeten të gjithë ata që janë jashtë, ndërkohë ata që - si ai jo - janë në shtëpi, shkrihen ngadalë dhe heshtur të brejtur nga pëshpërimat e fqinjëve që i përshkojnë muret pasi e kanë ndryshuar paraqitjen e atomeve për një takim të jashtzakonshëm me një vetvete tjetërlloj. “Edhe milingonat flasin” tha një natë vere i kllapuar nga një mall përvëlues për babanë. Hapi dritaren kat e kat dhe përfshiu me shikim errësirën që e sjell natën rregullisht në qytet, të kapur për dore e duke e hequr zvarrë, sepse u trembet dritave si një fëmijë tekanjoz çerdhes.
Dhe kur A shqiptoi ngadalë e mjaft shkoqur se në thelb femra dhe ura janë njësoj, sërish u desh të shtjellohej sepse një përfytyrim i lirë në kushtet e një vërshimi ujrash të turbullta, le pak për të dëshiruar. Trungje e gjithfarë gjërash përplasen te këmbët e saj me një zhurmërimë të mbytur. Kjo gjë ishte e tepërt për imagjinatën kur i kërkohej një femër me mish e kocka dhe veçanërisht nëse synohej seks.
“E bërë për të kaluar sipër saj ose midis këmbëve. Kur vërshimi është i gjithanshëm, mund edhe të shkatërrohet ... Ka pak gjasa.” Sqaron A.
Mund t’i kishte rënë më shkurt. Ishte një e folur parabolike dhe diçka e tillë i zhyti në heshtje. A, mund t’i kishte rënë më shkurt duke i krijuar hapësirë Z, për ta shpërfillur në mirkuptim, sikur të mos i çponte hundën athëtira e një akuze të tërthortë, duhmë peshku në pazar në kohën kur zusha i djersit sqetullat. Shitësi, përdor një tufë selinoje si bisht kali për të mbajtur mizat larg. Thotë se janë të padrejtë me mizat. E kalojnë shumicën e jetës së tyre në gjendje larve. Imagjinoni sikur ne ta kalonim shumicën e kohës në barkun e nënës dhe pastaj të lindnim për të vdekur dhjetë ditë më pas, vetëm e vetëm sepse djepi tonë do të kishte një vrimë nga mund të shtrydhej helm kuçedre. A nuk është tmerr? Ujë për të malaksur sikurse djersa për të ruajtur të freskët lëkurën e trupit dhe parfum ose kremëra që zhdukin erën e keqe si të qepës nga nën sqetullat. Tepër artificiale. Zhduk mundësinë e të ekzistuarit në ngjashmëri. Z nuk e fsheh keqardhjen. Mendon se tashmë çasti më i bukur i njëzetekatërorëshit u prish. Koha kur dielli bie dhe dritat marrin në dorë situatën me nge, rreth tyre vërtiten kandra të ndryshme, ndërsa moshatarët e të tjerë, të të gjitha moshave, fillojnë të mbushin këmbësoret, lokalet, parqet ose pishinat. Të gjitha i shkatërroi A. Thuhej se dikur Tirana varej në dy çaste të pëlqyera; mëngjesi herët, kur rrugët lageshin; lulet nguteshin të hapnin gonxhet për të çliruar mirzën dehëse dhe ngrysja, kur barlulishtet mbusheshin plot për të shijuar birrën e freskët që mbaronte në pak orë. Mbrëmja ishte pre e një romantizmi klasik. Rridhte shtruar në boulevardin kryesor. Por pasmbrëmja krijonte qoshe të errëta ku çiftet e dashuruar thurnin intimitetin e tyre. Tashmë mjegulla e hollë që vesh majën e Dajtit është njësoj si cohat e tejdukëshme të fustaneve. Kasten. Si për të thënë se këtu korja e tokës është shumë e hollë. Ndërsa fundet mini vishen për të theksuar intrigën dhe nxitur më shumë se epshin, neologjizma erotike. “Dëshiroj të jesh statujë sheqeri” i tha një vajze që e njohu në palzh, natën dhe shtrirë në gurët e bardhë. “Përse sheqeri?” gjeti kohë të pyeste ajo. “Sepse kështu tretesh e tëra në gojën time”. Ajo ishte dhënë mes gulçesh që dukej sikur kërkonin të mbytnin dallgët e detit. Tatuazhet në kyçin e këmbës, të duarve, unazat e varura në kërthizë nuk ishin gjë tjetër veç një pjesë e lakuriqësisë që së shndëruar në copra mozaikësh që duhen plotësuar. Këtu qendron marifeti. Sepse kur vështrimi kalon disa herë gjoja për të ditur çfarë figurohet, një kumt i përcjellë me pëshpërimë grah çdo lloj dëshire drejt realizimit e kushtëzuar prej guximit që përmblidhet e tëra te shprehja; ia vlen një tegel apo jo? Janë bërë enkas për këtë gjë. Një lloj reklame joshëse. Bukuroshja e Durrësit, ndodhet tjetërkund ... eja ta zbulojmë sëbashku. Ose, qafa e shtamës që nuk është si qafa e sisëve ku mund të futësh gjuhën dhe të lëpish kjomë. E kujt i krisi se pinte ujë një plakaruqe si nana mbretneshë, kur atyre do t’ju pëlqente më shumë gryka e shisheve të birrës ku kapen si fëmija pas thithkës së gjirit?
...
Seshpejti liber
FLM

Autoironia e një poeti. (Prirje e pergjitheshme e poezise se Shefki Mekes - nje shenim i shkurter nga Remo Koçiu)

              Poezia është antropologjia e përcjellë nëpërmjet metaforës. Rrallë ndesh një poet që autoironinë ta shndërojë në poezi. Përgjithësisht të gjithë i shmangen si djalli temjanit, por pikërisht kjo gjë e josh Shefkiun që shikon mbrapa pasqyrës i bindur se ashtu, duke skërmitur shtresën mashtruese, mund të kuptojë të vërtetën e jetës së sofistikuar tashmë në një pafundësi shfaqjesh. Zbulon çfarë mbulon shtresa e mërkurit njësoj si shtresa e kremit mbi një fytyrë të vrarë nga trishtimi, lumturia realizimet dhe dështimet. Poezia “Në tramvaj” Duket sikur na thotë jo çdo gjë që ndrin është ar – si të ketë gëlltitur një litër vernik. Jetë e konservuar në vaj pjepri. Kundërpozicion figurash. Njëmendësi që ngutet drejt pasigurisë. Mënyrëzimi fizik jo i fjalës por i përfytyrimit e që paraqitet si një shtrembërim sepse na befason me kthesat e papritura, çfarë të del përpara edhe pse mund të kesh një udhëheqës satelitor. Thelbi autoironik i poezisë së Mekës përkufizohet si braktisje e asaj çka quhet logjikë e përbashkët. Kur thashë se Shefkiu pëlqen të shikojë mbrapa pasqyrës është një zgjedhje e mençur sepse vetëm në këtë mënyrë ai mund të pohojë pa e plagosur veten: “Ajo e di që s’jam i zgjuar/se lexon monolgun e syve të mij...” “Libri”, e ndërkohë të provokojë për të nxjerrë në pah çfarë ana e parme e pasqyrës e tregon njësoj, të thotë se ai rrafshim njëpërmasor fsheh hipokrizinë e qenies njerëzore që e ka shndëruar dashurinë në interes. (Apo ke harruar brekët dhe kuletën e fryrë...tek dhoma ime e gjumit?). Padyshim ajo që të bën përshtypje është vërshimi thuajse përmbytës i fjalëve, duken sikur shkojnë me dëshirë te poezia e tij, shkojnë vetë, pa i kërkuar dhe kjo shpjegon edhe larminë e tyre edhe brenda një poezie të bindura se nuk i kërcënon përsëritja.
Nuk po zgjatem më tej por po fut vetëm disa prej vjershave të tij duke i uruar suksese në krijimtari.

Disa poezi nga Shefki Meka.

NË TRAMVAJ...
Shitësi çehreçalltisur, i ndritur
si të ketë gëlltitur një litër vernik
Një farë femre buzëpërzhitur skaj më skaj
mbllaçit kandilë deti,
të konservuara në vaj pjepri
S'i ve faj atij, s'i ve faj asaj...
Zyrtari përbri s'ka më fuqi,
ngaqë ka plotësuar normën ditore në internet:
tre masturbime...dhe një rryshfet
Më tej një sanitare e sëmurë ka mall për barrelën
e sajon aty për aty me brinjët e saj, për ibret!
S'i ve faj atij, s'i ve faj asaj...
Unë, fajtori i paparë,
në tramvaj

*  *  *

LIBRI...
I jam qepur asaj femre!
Ajo e di që s'jam i zgjuar,
se lexon monologun e syve të mi
I ngjall neveri protagonisti i ri,
gjysmëdjall-gjysmënjeri,
gjer në çiltërsi...
Në kapitullin e pabotuar
veshja-zhveshja e pemëve i josh erërat
Gjinkalla gjen gjëkafshë për të festuar
gjatë gjumit dimëror:
Vjegën e ëndërruar të pranverës së dashuruar

a – Në vargun e fundit në vend të fjalës “vjegë” ka qenë fjala “Preteks” që unë e zëvendësova me shqipen. Shpresoj që autori të mos e marrë si një ndërhyrje.

*  *  *

DYSHIM...
Po qeras ca shokë
Tani me siguri, me duan(!)
Në bisedë e sipër i pyes:
Cili prej jush, gruan e vet, s'e ka tradhëtuar,
ose s'ka vjedhur?
Njëri brof në këmbë i alarmuar
Ti je burrë, - ia pres - e meriton dopion e rumit!
(Apo ke harruar brekët dhe kuletën e fryrë...
tek dhoma ime e gjumit?)

*  *  *

DËBORE...
Dëbora si qefin mbulon makinat,
lind qyteti primitiv...
Burri i borës
vetezgjidhet pushtetas ekzekutiv
Lejon dashuritë e ndaluara
dhe dielli s'i shkrin më gjurmët
e shoqeve të çvirgjëruara...
I pe ç'bënë prapa shkurreve, mëllenjë,
ti mjellmë i pe...
Ç'sekret dimëror?!
E dimë ne...
Tani që e tashmja u bë dje,
flakni të fshehtat përmbi re
të bëhen ortek vetëm atje,
por nga maja e Everestit i lëshon
poeti që mendon me zë...
S'ka fre!...
Pastaj shurron emrin e tij mbi dëborë
E kënaq ai fenomen natyror!

*  *  *

HALLKAT...
Hallkat e halleve
shtërngojnë errësirën bregdetare
Nisem drejt perendimit,
por këmbët s'më bëjnë fare...
Prijnë,
hëna e zbehtë,
shpirti im çaplehtë,
dhe...vala e beftë!
Vetëmbytje?
Çne, bekim!
Trinitet pro-kundra-abstenim,
ose, thjeshtë, shaka me kripë
sefte, në agim
Qesh dielli për hatrin tim
Mandej, hallkat e halleve shkrin

*  *  *

PAPUÇJA
Një papuçe kish qyqari
E mbathte kur milte dhentë,
kur lidhte qentë
kur takonte vasha,
kur vadiste preshtë...
Madje la amanet...
Po e varrosin veç me papuçen e rrumbullakët,
në tokën e sheshtë
Kapaku i arkivolit ngrihet,
plaku zë e zgërdhihet
Me papuçe s'rrihet:
Shpirti qenka i leshtë!

*  *  *

AJO...
Qëkurse e braktisën...
matej të dilte për kismet
nën dete...
Gjithnjë, e paqetë
Qëkurse e la treni, i hipi breshkës...
Ç'e sëkëlldisi kur nderi rrobat?
Insektet që zhbiruan gjethet e pjeshkës,
mospasja, faturat, gjobat,
shoqëria berber-qeros;
parashutat rezervë që sabotoi një albatros...?
Ajo më bëri nervoz!

Dashuri e përjetëshme apo e diktuar?...!

Dashuria e përjetëshme.

Është një argument që trajtohet shpesh. Dashuria dhe përjetësia. Njerëzit pa humbur kohë e kërkojnë të përjetëshme sikur të jenë duke porositur një hotdog me ose pa senap. Që nga çasti kur pyetet nëse ka një dashuri të përjetëshme, po ta vëresh atë çast nga ana e kundërt pyetja mbart përgjigjen. Është një anasjelltësi. Sikur të kishte dashuri të përjetëshme nuk do të ekzistonte pyetja. Është njësoj sikur një mëngjes të pyesim të parin që takojmë në rrugë: Eeej, ka ajër? Tjetri do të të shikojë menduar pastaj një përkulje thuajse e qafës dhe sytë e picërruar janë gjeste që të lenë të kuptosh se nuk je gjë tjetër veç një tablo për tu soditur. Si retë, e varura, tutje në horizont me të cilat zakonisht i lan duart shpejt e shpejt, i asgjeson në dy a tre mendime pasuese duke parë ngjyrën e tyre ose me një ombrellnën sqetull i ke zgjidhur pasojat. Por në rastin e një pyetjeje të tillë asgjë e ngjashme s’ndodh. Dhe ti duhet të buzëqeshësh thuajse pikëlluar si për të thënë: pyetje budallai ë? Kur themi se një dashuri (e përjetëshme ... nuk arrij të shkoj përtej kësaj fjale dhe do të më pëlqente më shumë ta ndryshoja, dmth të përdorja marifetin e një metateze dhe kështu “përjetëshme” ta shndëroja në “përtejshme”, duke i kursyer vetes edhe shpjegime të më...tejme. Nganjëherë më duket sikur fjala më ka molepsur me brendiorinë e saj që ngurron ta shpalosë. Nuk e di.) pra, kur themi një dashuri e përjetëshme duhet të jetë kështu e ashtu, përveçse shprehim shpresën vetiake ku sendërtohet (realizohet) përjetësia e saj në një përfytyrim të ngushtë, i shpëton gjithsesi përcaktimit, sërish, në vetevete kjo quhet të diktosh, dashurisë t’i diktosh kushtet e tua. Kështu dashuria është të qenët vetëm për mua. Një dashuri e përjetëshme mund të jetë e tillë vetëm si një koncept. Mëtimi dëshmon një betejë të humbur ende në dëshirë. Dashuria nuk mund, nuk duhet, të diktohet. Vlera e dashurisë nuk qendron në sasi (koha si e tillë) por në thelbin e çfarë shprehet si pakrahasueshmëri me lloje të tjera ndjenjash. Çdo dashuri të duket më e bukura, më e thella, më e magjishmja, në kohën kur e jeton. Përfytyroni një mish që piqet në hell duke u rrotulluar mbi një zjarr, kështu është edhe zemra e njeriut, shpirti i tij, qenia e përfshirë prej ngrohtësisë së ndjenjave që shkakton edhe atë ndryshim të marrdhënieve të tua me njëmendësinë, por mbrrin një çast tjetër, pasndjekës, kur mishi quhet i pjekur. Po më tej ç’ndodh? Nuk është e vështirë ta përfytyrosh. I thonë: Mishi të piqet dhe helli të mos digjet. Ky është momenti kur tërhiqesh nga zjarri ndryshe shkrumbohesh. Një dashuri që mbetet si një zjarr pak e nga pak shndërohet në hi sepse djeg veten. Quhet rëndomësi dhe rëndomësia po, është përjetësi, mund të jetë nëse ajo lëviz për plogështi(inerci). Pyes: Cili do ta dëshirojë një përjetësi të tillë ku shuhesh dalngadalë dhe ndjenjat e tua e humbasin limfën si mishi yndyrën në pika që shuhen mbi prush me një shaurimë të lehtë si një grahmë?  

Dikush u kërkoi perëndive të jetonte përjetë. U lutej aq shumë sa një ditë të mërzitura, thanë: Le të jetojë përjetë. Dhe që nga ai çast tjetri plakej plakej plakej... kishte harruar qyqari të kërkonte...Çfarë?

Jem 24 Lyrics

Remo Koçiu "Të dua për vdekje por, edhe pak sa për të jetuar."

Që ti të më dashurosh dua,

Dhe vetëm mua

Por dua që të tjerat të të dashurojnë

Dhe ti të mos i pranosh

Për shkakun tim...

(Nga një poezi e Jacques Prevert)

                                                              

                                                                     *   *   *

- Të më dashurosh vetëm mua, dua - i çuçuriti ai në vesh, - dhe unë në jetë të jetëve do të të dua... (Nga një dialog i mundshëm i Evës me Djallin)

Shkel mbi këmbësore me një përciptësi që ngurron të shfaqet në trokitje takash. Përshtypja se një dorë e padukëshme trand gjithësinë qëkurse mbathi ato këpucë qafëgjatë të sajuara me lëkurë gjarpri e të blera shumë shtrenjt, nuk i shqitet sikurse trokitja e takave që përndjek hapat e saj dhe ajo në rastet kur përqendrohet e quan ankojë pa e kuptuar pse.

I thanë se nuk janë imitim, e mbi të gjitha janë të punuara me dorë.

Ajo tha se duhet t’i sjellin rehatinë e një të ecure të lehtë, gati rrëshqitëse ... ë ...? Tjetri buzëqeshi thuajse me keqardhje ... oh jo ... Buzëqeshja u skalit në çastin kur e shkarraviti vështrimin edhe njëherë mbi këpucët qafëgjatë. Ishte e fundit herë - pohon. Shikimet u ndeshën. Pasoi një pshertimë e thellë. U përplas mbi fytyrën e tij që u nguros sikur të qe prej allçie. Priti me ankth një reagim. Jo, fryma e saj është gjithmonë e pastër. Aq sa dikush, njëherë, u mundua t’i shkëpusë të puthura. Sidoqoftë, përballë trupores prej allçie, ajo humb edhe shpresën e mëtimit.

Mundohet të ruajë jo aq vështrimin të ngulur diku, se sa hapësirën përfshirëse e bindur se vetëm kështu bëhet varturë këpujash. Hëna sipër kokës ka përvijuar një copë qielli me dritën e saj të zbehtë ku edhe shfaq trillet. Por ky është një përfytyrim dhe asaj i pëlqen të argëtohet kështu. Hëna e plotë, e mbërthyer në pasqyrën qiellore duket si koka e rrojtur e një murgu tibetian dhe fjolla e hollë e resë së plumbtë i varet si mjekër qimerrallë. Ndërsa pak më tej, dy gishta njerëzore që matin një hapësirë qiellore, një shtupë reje duket se pret që hëna të afrohet dhe ta marrë sipër kokës kështu do të duken flokë të shpupurisur nga nata, nga dita, nga pagjumësia që përgjon në kapakët e syve. Pret të mbyllen si një shitës i mërzitur nga dita e gjatë që ul qepenat me ngut. Kur qafa lodhet ajo e ul kokën. Kështu muskujt mund të pushojnë dhe fantazia të pllaquritet në pellgje uji aty këtu, duke kërcyer sa nga njëri te tjetri si një brektosë. Drita e zbehtë e hënës e ndjek edhe posht, hap pas hapi, pa qenë e nevojëshme të kërcejë hop hop. Bie mbi luspat e këpucëve dhe përthyhet në rënie sysh. Zhurmërima e takave të larta herëpashere shurdhohet në shkelje gjethesh të lagura nga shiu i pak çasteve më parë. Pikla uji si nota muzikore të shkundura nga tastiera degësh vezullojnë kur mbi dritë hëne kalërojnë. Posht nuk fërgëllojnë më si dikur mbi degë kur gishtrinjtë e padukshëm të erës kalonin mbi to dhe krijonin një muzikë ëndërash që përçonte qenien si fllad ledhatues. Tashmë, të shurdhëta e të heshtura, thuajse të kalbura, e kotësojnë ecurinë në gjithaqin e një pakuptimërie shterpë. Aroma e lagështisë që lëshojnë asfalti, gurët e trotuarit, është ndryshe nga ajo që çliron dheu i butë i mbuluar nga fije bari. Por asaj aq i bën. Gjethet e rëna që mbytin zhurmërimën dhe e shndërojnë në fëshfërimë, ngjethëse rrallëherë, kur i shtyn era dhe fërkohen mbi gurë, i mban larg përkushtimit.

“Është e pamundur të gjesh harmoni” - thotë ankueshëm në kthetrat e një malli te çuditshëm që kushtëzon tërthorrazi perceptimin; duhet të jetë e kënaqur apo e pakënaqur?! Nuk guxon ta futë mendimin në hapësirën e vetfoljes, sepse në tretësirën e një gjendjeje të përcaktuar dikush mund të ndalet pikërisht në hapat e saj. Mospërfillësit e ndjenjave. Kërkojnë ankth të çastit. Bien rastësisht në gjurmë dhe tërbohen kur e humbasin nuhatjen, pastaj vijnë rrotull të hutuar si qentë në vorbullën e të lehurave të tyre.

Pas mesnate lodhja peshon në sy. Vështirësohet edhe gjykimi. Kështu nga çanta që mban të varur në sup, edhe ajo vepër zejtarie e punuar me dorë...Sa gjarprinj janë vrarë për të më veshur? - pyet, nxjerr një kokër mollë dhe ia ngul dhëmbët duke shkëputur një kafshitë të madhe. Një kafshitë...ein bischen frieden ... shqipton kushedi pse në një gjuhë tjetër, ose ndoshta e nxitur nga nevoja për të përforcuar dëshirën e saj. I kishte ngulur dhëmbët fort, tepër fort dhe ajo ngjethet. Ngre vështrimin lart. Një re e stërmadhe ka ardhur ndërkohë edhe hëna duket tashmë e kafshuar si molla e saj dhe pas pak do të gllabërohet e tëra. Shikon me keqardhje koçanin e mbetur në dorë dhe e flak duke ndierë një dëshpërim të pamatë sepse u këput filli i fundit që e mbante lidhur me përrethsinë. Pastaj thotë se një hënë e cunguar dhe një mollë e kafshuar i kujtojnë diçka tjetër. Kompjuterin e saj, të blerë para disa muajsh dhe molla e kafshuar si simbol. Gjithsesi ndodhte që dikush ta pësonte nga një kafshim i tillë. Dëshira për hakmarrje ia largoi edhe tisin e hollë të përgjumjes. Makina ndal te këmbët. Pak më vonë ajo i heq këpucët me lëkurë gjarpri, rripi i mezit lirohet, dhe fillon të rrëmojë në çantën me lëkurë gjarpri... por tjetri e ngatërron dorën në lakuriqësinë e kofshëve dhe e rrëshqet derisa diku.

- Sa kushton? - pyet tjetri duke gulçuar.  

- Sa përqafimi i vejushës së Nurenbergut - përgjigjet me djallëzi ajo dhe atë çast mendon se ende diçka në veshjen e saj mungon...  - një xhakavento lëkure, - thotë.

Tradhëti në kohën e globalizmit.

- Përse shkove me atë? - pyet ajo duke shpërfillur praninë e femrës lakuriq që mundohet të mbulojë sisët duke tërhequr një skaj çarçafi, por ndërkaq zbulon kofshët. Është një përcjellje e tradhëtisë në të pakryerën e qëllimëshme. Shmang skena filmash kaq bajate, kur gruaja e gjen burrin në krevat me tjetrën dhe Ky, ndërsa vesh mbathjet në ngutje e sipër, më shpesh duke i futur të dyja në njërën anë të tyre, fillon e kërcen pupthi në mënyrë qesharake. Këmbët anësore nuk janë në gjendje të gjejnë asnjëlloj të çare dhe u duhet pak kohë për tu vetdijësuar e për tu kthyer në rëndomësinë e tyre, domethënë si gjymtyrë që i lipsen të ecurës. Kështuqë, ndërsa kërcejnë si kangurët nëpër dhomë, thonë: “Nuk është ashtu si mendon e dashur!”. Është fraza kaq e konsumuar e filmave.

- Nuk është e vërtetë! - mohon ai foshnjërisht. Ende nuk shquan të pakryerën e kohës së foljes që përdor gruaja.

- Përse shkove? - këmbëngul ajo.

- Ajo nuk më pëlqen aspak...Ah! Shkova (thekson) vetëm për ta ndihmuar.

- Për ta ndihmuar?!

- Po, për ta bërë të ndihet femër.

Hedhin vështrimin njëherësh të dy drejt tjetrës që ka mbuluar plotësisht kokën duke lënë të zbuluar gjysmën e poshtme të trupit.

Pixies - Where Is My Mind

Pareggio…

Lui si era dimenticato dell’appuntamento. Doveva essere un rendez-vous alla grande. Aveva promesso una cena ma i soldi non bastavano. Così accettò la sfida offerta due giorni prima. L’invito a unirsi in una squadra e a giocare calcetto. Il campo era pavimentato dal carbone bruciato di un rosso sbiadito oppure di color ruggine. Avevano fato la scommessa e giocavano mettendo l’animo e spirito che comunque risultò insufficiente. La palla lasciava segni di carbone sulle polpe e dopo un po’ la carnagione aveva perso il suo colore. Perso la partita perso anche i soldi scommessi. Perdere…una maledetta parola che lo segue annusando il suo odore. Rovescia la fodera delle tasche per capire a che cosa somigliano svuotate. Alle lingue di un cane con due teste. - Sono due - quasi urla preso dalla disperazione. E proprio, a questo punto del paragone, si ricorda del appuntamento. Forse perché le due teste potevano improvvisare il tintinnio di due monete, oppure di due noci nel sacco. Chissà. Non era sicuro. Doveva correre prima che diventassero tre, quattro, un branco che lo poteva sbranare all’istante.  

Preso dal panico si veste in fretta.

Lei aspetta sempre là e lui rimane sbalordito avendo perso ogni speranza di trovarla. Comunque il sorriso non riesce e spuntare.

Dice quasi sibilando che non si sentiva bene. Aveva la nausea e non può sopportare… - sai?... l’odore dei cibi…e se è meglio sedersi su una panchina. L’aria fresca forse lo aiuta. Il fruscio. Romantico, no? o o o o o…?!...!?...

Lei tace.

E lui si spaventa. Non riesce ad accettare il vuoto, perché il silenzio lo percepisce solamente come tale. Nel tentativo di colmarlo, pensa che sicuramente sta facendo la figura dell’imbecille. Alla fine si siedono e lui mentre cavalca le gambe i pantaloni si ritirano un po’ su. Denudarsi le polpe immediatamente si vede lo sporco causato dal carbone bruciato chissà quando. Ecco, l’istante del futuro che mescola le acque del passato, poteva dire in un’ altro contesto.

Si copre subito ma lei lo vede ugualmente.

- Sembri un tronco carbonizzato, - dice all'improvviso rallegrata.

Lei. 

Mordono. Le due teste, - dice tra sé pensando le due tasche vuote che assomigliano così tanto ad un camino senza legna da ardere.

Lui.

L’effetto blur.

Lui era una persona che non conosceva il valore materiale delle cose e per questa lasciava dietro se una scia smembrata, irriconoscibile. Lei immagina la nuvola tra le nuvole, e quando, seguendo l’immaginazione, getta lo sguardo in celo, il nero cerca di raggomitolarsi in un punto preciso dell’orizzonte... inutilmente. Ciò che vede è l’oscurità. Pensa che può essere così il futuro di una trasfigurazione…per esempio di chi vive al margine della vita, di quel margine che non è lontano dal mondo dei barboni e che non è mai un’estremità di se stesso. Comunque, il pensiero è spaventoso nelle tentazioni di materializzarsi. Lei non capisce mai il perché dei brividi dacché ipotizza una disposizione continui di metamorfosi. Forse dal suo ragionamento sfugge un dettaglio; che le metamorfosi esistono contro la loro volontà, come lei e tutti gli altri che non hanno avuto un tempo precedente alla nascita in cui potevano scegliere. Pare che tutto ciò che inventano eredita la maledizione. Monozigotici. Oppure il suo ragionamento nasce diversamente abile. Come le…

… le sfumature.

A questo punto, il disprezzo guadagna terreno con la rigogliosità di una pianta spontanea.

- Forse di una edera - pensa costruendo una frase libera da ogni necessità. Stanca, e nello stesso spazio di sentimenti, meravigliata dalla mancanza di un sospiro … Sorpassando un sospiro aveva creato una lacuna che attirava tutto dentro sé in un viaggio senza fine. Non era il suo respiro, altrimenti avrebbe ansimato. Contenta? Chissà! Si sta abituando. Ormai capita di continuo anche se la grande facilità non aiuta l’accesso verso la felicità, che non esiste in gradi. Sembra un’assimilazione avvicenda. La razza umana nel miglior dei casi costruisce un habitat di sembianze portando su e giù un bagaglio di carne e ossa, come l’idraulico l’attrezzatura. E proprio in questo fase del pensiero si ferma, mentre la coda dell’occhio vede l’oscurità delle cose … continuare…

- Le sfumature - dice a voce alta, - le sfumature, - ripete intrappolata nell’intimo di quell’uomo. Quando si baciavano tra i respiri e sospiri, lei sprofondava nella dimenticanza.  

Iggy Pop feat. Sum 41 - Little Know It All

Veprim i ulët dhe i shëmtuar i Albforumit.

Më njoftuan se kishin fshirë çfarë kisha shkruajtur te Dhoma Letrare si dhe të gjithë artikujt dedikuar librit tim por njëherësh edhe mendime të lexuesve e antarëve të forumit. Më shumë se e çuditëshme mu duk e pabesueshme dhe i nxitur nga kërshëria hyra për të parë si qendronte e vërteta. Kanë fshirë çdo gjë dhe më e keqja asnjë përpjekje për riparim si dhe heshtje e plotë nga drejtuesit.

Përse?

S’ka një të tillë jashtë keqdashjes që i ka karakterizuar përherë drejtuesit e këtij forumi. Është një shembull i përkryer që vërteton mungesën e qytetërimit te këta njerëz. Përzierë me një dozë të mirrë ndyrësie që ka dominuar cilësitë e tyre në vite. Kah i kundërt i çdo qenieje njerëzore. Duke gjykuar në kohë hapat e tyre nuk është për tu habitur nëse shumica e njerëzimit bën përpara drejt kulturës dhe përmirësimit si qenie, drejt marrdhënieve, këta ecin mbrapsh si gaforrja e ndoshta më keq. Njerëz të sëmurë nga cmira, të drejtuar nga urrejtja, veprojnë në një mënyrë që nuk ka qëllim tjetër përveç të keqes. Symbyllja në raste analogë është pjesmarrje. Nuk mendoj se ka një gabim njerëzor të bërë padashur. Pyetja përse pikërisht ndodhi vetëm te Dhoma letrare? hedh dritë të plotë. Përse pikërisht fshirja fillon nga diskutimi midis Nelës dhe Suzit, e zbardh gjithçka.

Qëllimi për të dëmtuar figurën time është i dukshëm. Ata që e kanë bërë (për mua s’ka rëndësi emri – mbetet gjithaq një qenie e përbuzur) pra kush apo cilët e kanë bërë i gënjen mendja se mund të më kenë dënmtuar. Jo. I dëmtuari nuk jam unë. Është si të pështysh qiellin; të bie mbi surrat. Dëmtuan mijëra lexues të Albforumit që në shumicë hynin për të lexuar çfarë shkruaja. Është vetë AF që e privon veten nga shkrime me vlerë. (do të ishte mirë nëse këtë lloj “pastrimi” anti - intelektual ta bënin në gjithçka sa kam shkruajtur) Dëshmi, përsa them, është numri i madh i leximeve të bëra në atë temë edhe pse në kohë është reduktuar herëpashere duke zbritur pas çdo “ndryshimi” disa mijëra lexime. Megjithatë sërish ky numër shkonte në rritje.

Duke dalë nga bota virtuale dhe hyrë në botën reale, në harkun e këtyre dy muajve të fundit për romanin tim Memento Mori...kanë folur në TV dy prej autorëve e personaliteteve shqiptare të letërsisë e arteve, Nasho Jorgaqi dhe Zija Çela. Për fatin e keq të zagarëve që drejtojnë AF.

Mbetet një shembull i rrallë, në mos i vetmi në gjithë rrjetin ndërkombëtar (internet) i fshirjes së qëllimëshme për të dëmtuar një autor. Ky është një rekord absolut dhe autentik i Albforumit.

E vjella sartriane.

“Bota…kjo gjë e madhe dhe absurde. S’mund të pyetej prej nga vinte, gjithë kjo, as edhe se si ishte një gjë në vend të asgjë. S’kishte kuptim, bota ishte e pranishme nga të gjitha anët, para, mbrapa. Nuk kishte pasur asgjë para saj. Asgjë. S’ka patur një çast në të cilin ajo do të kishte mundur të mos ekzistonte… Të zbulosh që bota s’ka kuptim, që është e kotë, nxit të vjellët”.

Dy shkarravina mjaftojnë për një karikaturë. Vështrimi është bosh sikurse shpirti, mendja sikurse hapësira midis një kornize.

(Më duket sikur i përkas një lloji tjetër. Dalin nga zyrat, pas pune, shikojnë shtëpitë, sheshet të vetkënaqur, mendojnë se është qyteti i tyre, një qytet i bukur borgjezësh...Imbeçilët. Më pështiroset. Kur mendoj që kam për të parë fytyrat e tyre...)

(pasazhe nga “E përziera”.)

(E përziera nuk është te unë: e ndiej atje posht mbi mur, mbi krahëza, gjithandej rreth meje.  Ngjizet te një kafe, jam unë brenda saj…E tashmë e di: unë jam, bota është dhe unë e di që bota është. Ja, e tëra. Por nuk më tundon. E çuditëshme se si e gjitha është moskokëçarje për mua: është diçka që më kall frikë)…

Quid...

Quid...turbullirë.

Biseda. (fjalë lavrake) Pasojë e një pasioni të grryer, porozitet sfungjeri që vjell pa e shtrydhur, i mjaftueshëm si hiri që kujton zjarrin, e ndërkohë, në rrethina përfoljesh ndonjë ...

Vrasje (Quod! - mosqoftë) e ndodhur diku, ze vend padashur. Në dëshirë.

Ndërkohë gazetat...I lexoni? Më habitni, nuk e kuptoni? Që. Janë hukatje e frymës së ngrohtë mbi pasqyrë. Përkohësi e shitur si përherësi. Namatisje. Më pas vizatojnë mbi sipërfaqen e lëmuar të pasqyrës kurmin e ndonjë shenjtori pasi kanë rrëmuar si Tarja në pyetësorë të pluhurosur dhe ty nuk të mbetet gjë tjetër veç sa herë që shikohesh në pasqyrë edhe kur i hedh vetes një shikim tërthorrazi të ngatërrosh me shenjtorin. Keshtu ti dhe modeli tënd bëheni një. (Berisha dhe Shkodranët) Rroftë Jamato! Avullveshëse. Vetvete e mashtruar. Mendon se mund të kuptosh domethënien e pasthënies pa lexuar përmbajtjen. Rri përpara pasqyrës ku vetja tënde shenjtor ose shenjtori vetja tënde dhe duke buzëqeshur lehtë thua: “Di çfarë mendon ... qerrata"... dhe buzëqesh. E ke parë këtë buzëqeshje te kandidati për kryetar bashkie që dikur nuk të linte të shikoje në drejtim të shtëpisë së tij; fytyra e Arkangjelit, e ëngjëllit më të bukur...e kryeëngjëllit që u rrëzua, e ke parë te avokati, te shitësi dhe ngjethesh, ndërsa kur e shikon te xhelati gëzohesh. E ke pritur kaq kohë. Sjell prehjen. Buzëqeshja është shprehje qetësie. Gazetat pikërisht. Na sigurojnë qetësinë e duhur (atë që afroi edhe Sali Protopapa në vijë të drejtë me Sali Berishën. Fatlidhje.) “Një hukatje tjetër të lutem! Faleminderit. Isha duke parë çfarë  nuk shfaqet në pasqyrë, atë që ngërthen me kthetra përfytyrimin duke e lënë në paqartësi dhe po rrëshqisja dalngadalë drejt humnerës. Pastaj mu kujtua Madame De Sevinjè që më 27 janar 1687 shkruante se sikur në moshën njëzetvjeçare të shikonim fytyrën që do të kemi gjashtëdhjet vjeç...do të kemi frikë nga ajo fytyrë. Më shpëtove” ... Është rrëfimi. Lexoni gazetat – nekrologji e gazetarisë. Varreza të vetvetes. Më shpesh karikatura. Qindra o ndoshta mijëra artikuj në ditë tregojnë se si nuk duhet shkruajtur. Fjalë të shpërdoruara. Vrasin artikujshkruesit. (Armand Shllakun dhe të tjerë zvarranikë) Sepse artikujt e njohin mirë atë që i shkruan dhe në shumicë njohin shpirtin tregëtar të tyre, pohojnë se ata nuk shkruajnë atë që duhet, më shpesh, shesin mendime, ndaj edhe midis artikullshkruesit nuk nderet kurrë një hapësirë kënaqësie e mirkuptimi, e përbashkët përveç atij shtrëngimi që krijon një fjalë e përbërë: Artikull – shkrues. Kalemxhi. Murator. Baltues. Tingëllon si një zanat i ri. E shikoni dallimin?

Për qeveritarët dhe politikanët, vrasja është rëndomësi e ditës. E injoruar. Sa kohë që ndonjë prej tyre nuk fluturon me ...eksploziv në by ... thuhet me presh në... por tingëllon tepër groteske. Dua të them paradoksale. Komizëm, cinizëm, dramë dhe ironi. Sa më shumë vrasje e vetvrasje të rinjsh, aq më shumë...Jo. Askush nuk kërkon një përse ngaqë politikanët shqiptarë kanë bërë një marrëveshje të heshtur: Më mirë mbushim statistika në një anonimitet burokratik se sa të marrin përsipër autorësinë dhe meritat si shkrues tragjedish. Agorà. Ndërkohë. Askush nuk analizon ngaqë faqeve të gazetave nuk u intereson nëse duhet të plotësojnë procesin e metamorfozës.

BEN HARPER Don't give up on me Now (with lyrics)

dje...(vet) - vranë Obllomovin?! ... joooo!

D, kur dëgjoi lajmin nuk e besoi. Megjithatë ende pa gdhirë rendi te gazetashitësi posht shtëpisë. Nuk kishte fotografi të tjera veç të zakontave; vipave, ose duke përdorur një shtrembërim tallës të Obllomovit: ‘Të viçave’. Titulli zinte pak rreshta në fund të faqes së parë, aty ku zakonisht shkruhej për kronikën e zezë. Gërmat ishin mikroskopike. Asgjë nga përmbajtja e rëndomtë. Dy riga posht tij i lanë përshtypjen e besdisë përderisa shkronjat qendronin padëshirë në atë renditje të shtrënguar; në fjalë, fjali e fraza, sëfundi në rreshta, ngjanin mjaft me rekrutët kokëqethur të pamësuar me rradhën. Sidoqoftë pakënaqësia e tij rritej në përpjestim të zhdrejtë me ankthin. E lexoi dhe rilexoi, nga e majta në të djathtë, pastaj në të kundërt, sëfundi kinezçe, arabisht, derisa çfarë mbeti nga ato dy riga ishte njëlloj murge, lëngu i errët që del nga shtypja e ullinjve. Asgjë! Tërësia e turbullt ia shtoi mosbesimin dhe nga ana tjetër zbuloi që s’ka ndërsjelltësi në marrdhëniet midis çfarë dëgjon e lexon dhe sa beson. Është njëlloj lingërie shpëtimtare. Në fakt, mendoi se për të qenë i çiltër, mendja duhej plogështuar shumë si një frut i mbrydhur. Pastaj të kërkonte një strehë diku midis për të shijuar pak nga të gjitha ishte lojë çiliminjsh. Qe e pamundur edhe pse njeriu joshet më shumë prej vesit: Domethënë të jetë lojtar, gjykatës e shikues. Në ngjashmërinë e të shëllërurit mbi një rrasë shkëmbi, strukej e vërteta sepse në pandierësinë e rënies së përgjumjes mbi kapakë sysh shpresoi të gjente gjendjen e kllapisë dhe diku në hapësirën e saj edhe vetë Obllomovin. Idea dështoi nga çasti kur u mishërua në seks dhe grahu drejt masturbimit. Një puthje duke futur gjuhën brenda gojës përçon pasi ka prekur të dy buzët. Franceze. E puthura. Kur ia tha Obllomovit ditë më parë, ai rrudhi buzët në shenjë mosaprovimi. Nuk qe duhuri e puthura, sipas tij... “mjafton të zgjedhësh femrën e duhur”, - pëshpëriti sikur të qe duke numëruar grahmat pa u merakosur për përmbajtjen; domethënë një shpjegim të nënkuptuar të kënaqësisë lakuriq larg buzëve dhe frymës së kushtëzuar nga karia. “Ku ta gjesh një të dashur të tillë?!”. Kundërshtoi D. Ngriti një vërejtje më këmbë duke përdorur qesëndinë si themel ndërkohë që nervozizmin e la për në fund. “Mos dashuro sepse kështu do të kërkosh të puthësh, gjej një femër, - këshilloi, - jo të dashur... - veçoi, - si unë, - shtoi pas një pushimi të shkurtër, - femra që më ndjek është tip centauri”, - pohoi  papritur. Zëri i plogët theksoi parëndësinë e një qenësie antropologjike tjetërsoj. Njëherësh zvogëloi edhe pasojat shkatërruese që mund të përfytyroheshin; gjysmë njeri dhe gjysmë kalë, por meqënëse ishte femër atëhere dy gjysmat qenë vajzë e pelë. D e pa hutueshëm. Sëfundi Obllomovi lëshoi një buzëqeshje falas kaq të ngjashme me frutat e motësuara. Mendoi se një gjest të tillë njeriu e bën për t’i dhënë vlerë diçkaje për të cilën nuk rropatet kurrë. Por ishte i bindur se ashtu sikurse një qenie paranormale edhe mikut të tij diçka i kishte kushtuar. Sikur të qe një skenë filmi, tjetrit do t’i kishte rrjedhur gjak nga hundët derisa t’i binte alivan. Nuk qe falas... mendoi dhe e shpërfilli vetveten në hallakatje sepse shndërimi i vështrimit në këqyrje në mos i jepte fund dyshimit të paktën e ndihmonte. Sidoqoftë dukej sikur thoshte: “Oh, mos më lodh sëkoti. Bëj durim, tashmë vjen dhe do ta shikosh.”. Ishte pak a shumë e kundërta e përshtypjes. Pastaj duke treguar një unazë sipër tavolinës, tha: “Çoje te muri posht dritares, vendose pikërisht në rrëzë, - porositi - dhe ulu” - bëri shenjë. Vështrimi i tij sëfundi u boshatis nga përmasat e kolltukut kur D e pushtoi duke u fundosur në butësi. Pas pak ra një heshtje tepër e thellë, mostjetër ata kishin fundëruar në apati. Pak çaste mjaftuan për ta gërmadhuar gjendjen. Një e fërshëllimë e lehtë përkoi me pezmin nervor të pritjes. D do ta kishte pranuar sikur të qe vapëherë dhe ai në një luadh diku përtej një korije drurrallë, insekte dhe dihatje, por jo aty në një dhomë. Vetëm duke hapuar në ritmet e frymëmarrjes së Obllomovit kuptoi që dilte nga njëra vrimë e hundës. Me sa duket në kanalet e saj kishte mbetur ndonjë kakëz gjysmë e thatë që e pengonte ajrin të hynte e dilte pa ndalë. Në një fjalor kishte lexuar se fjala ‘skandal’ ishte me origjinë greke përkthehej ‘pa pengesë’, vetëtimthi i shkoi mendja se pa pengesë në gjuhën e tij thuhej edhe :‘Ska ndalë’. Do ta kishte ndarë me shokun gëzimin e këtij zbulimi por e fshehu diku nën buzën e poshtme sikundër bën dikush që shikon një monedhë por i ve këmbën sipër dhe pret që vështrimet e të tjerëve të shpërqendrohen për ta marrë. Nuk ndihej i qetë dhe kaq herë u mat t’i thotë: Fute atë dreq gishti tregues në vrimë për ta pastruar atë gjënë bajate! Lëvizi kaq herë vendit sikur posht të ndenjurave të kishin mbirë gjemba. I ra në sy edhe Obllomovit që pyeti nëse ndihej rehat dhe D u përgjigj me gjysmë zëri po... nëse... “Nëse?...”. “Erdhi,” - tha D i lehtësuar që nuk do të jepte një shpjegim. Në korridor u dëgjua një trokitje takash e fortë dhe e prerë, aq sa dukej sikur qe ling njëthundraku. Nuk kishte një jehonë boshllëku ndërmjet sikundër ndodh përshembull midis gjëmimit dhe vetëtimës, gjë që ndihmon të përcaktosh largësinë me saktësi. “Është ajo” - pëshpëriti Obllomovi dhe e shtriqi trupin në divanin tre vendesh ku rrinte gjithmonë gjysmështrirë si për të mos lënë asnjë gisht hapësirë bosh. Brenda u dha një femër që luhatej midis tridhjetë e tridhjetë e pesë viteve, më shumë trupgjatë se e bëshme, ndërsa miset ishin vërtet sa për sy e faqe, diçka e samtë, dhe D shfrytëzoi rastin për tu hakmarrë sepse e përqasi pak a shumë me një sallatë të lyrosur me vaj soje që kohët e fundit kishte filluar ta përdorte për të ulur kolesterolin. Megjithatë trupi i linte në hije të gjitha mbresat e tjera. Minifundin dukej sikur e kishte veshur enkas për të hedhur posht thënien se gënjeshtra i ka këmbët e shkurtra. Lejonte të dukej aq sa mjaftonte për të përdorur pa merak fjalën ‘shalë’ në vend të këmbë. Në këtë rast për D u bë e pamundur të gjente ndonjë shprehje tjetër për ta rrënuar me kënaqësi, megjithëse mbiemrat ‘shalëgjatë e shalëngjitur’ feksën një çast në tru sepse duke vështruar përvijimin e linjave deri sipër, tha me vete se s’mund të klasifikonte pa e njohur ende. Ajo, përshëndeti me kokë jo aq për të ngjyrosur me gri  mosvënien re të D, kotësi joshqetësuese, se sa skicimin e një parabole në parathënien e të cilës njihte te vetja mungesën e bukurisë por pa e pranuar. “Ja e tërë gjendja”, mendoi D i kënaqur në shpjegim. “E dashur, - tha befas Obllomovi, - të lutem merre pak atë unazën atje rrëzë murit...”. Tjetra, me dy hapa u ndodh te vendi dhe në përkuljen e saj të ngeshme, zbuloi një palë vithe të jashtzakonëshme. Tunduese. Tmerrësisht joshëse. Ajo femër nuk kishte nevojë për tipare. Duke parë edhe njëherë kalimthi vithet e saj e vetmja dëshirë ishte ta shalonte. D u kthye nga Obllomovi dhe në mirkuptimin e një buzëqeshjeje të qetë i tmerruar vuri re se miku i tij kishte pritur kaq kohë që një kumtëri ndjenjash, e fjalësh shoqëruese e përshkruese ta përmblidhte në një çast të vetëm e në një veprim të origjinal, përkuljen, për t’i dhënë goditjen përfundimtare. Rrënoi një pafundësi gjendjesh. E pa me admirim.

“Dashuri e zhvleftësuar”

Ai tha:

- Ajo iku në ditët e para të vitit. E ke parasysh uljen e çmimeve që bëhet në dimër, uljen e parë? Doli nga shtëpia duke thënë se po dal të bëj shooping dhe nuk u kthye më.

“Gruaja e lumtur!?”.

Kishte pasur muzikë në ajrin e thithur dhe ajo nuk gjeti kurrë fjalë për t'i zhytur në atë mirëz melodie?

Ishte një çast dobësie apo poshtërsie?

Dhe kur ai e pyeti: - Përse qan? - duke i vënë dorën lëndimthi mbi sup, ajo ia largoi me një anim paksa të trupit. Ishte një gjest i pakapshëm për vështrimin, thuajse një lëvizje e kockave nën lëkurë por i mjaftueshëm për të rrëzuar një pikëz uji të rënë rastësisht mbi lakuriqësi. Ngjethësirë. Për një çast desh t'ia kapte dorën dhe t'ia shtrëngonte sikurse bënin sa herë që e shprehnin dashurinë për njëri tjetrin pa joshur tepricë fjalësh në thurrimën e ndjenjave, por hoqi dorë ngaqë e kuptoi se çasti tashmë bënte pjesë në kronologjinë e një të ardhmeje tjetër ku ai nuk qe i pranishëm.

* * *

- Kjo është lumturi, - pëshpërin pa e fshehur zilinë për shoqen. E kishte dëgjuar tregimin e tjetrës duke u munduar herë pas here ta fuste veten në atë ngjarje. E zhvendoste figurën e tjetrës dhe vendoste veten. Veprimi i parë kryhej lehtë gjë që e gëzonte, pastaj kërkoi të bënte edhe një ndryshim tjetër por hasi në pengesë; ta lëvizte burrin e tjetrës dhe të vendoste të sajin; qe e pamundur. Dukej si një rrëfim i shkruajtur në një faqe PDF. “E pamundur ta mënjanonte burrin e shoqes e të vendoste burrin e saj.”. Përsëriti mendimin si për të bindur dikë tjetër brenda vetes duke dashur ta përgjysmojë dëshpërimin. Në fakt kur e kuptoi se nuk ishte një moment dyzimi, pranoi se bëhej fjalë për të qetësuar veten nga mendime të paudha. Pas kësaj orvajtjeje të kotë dilte nga skenari dhe rikthehej te rrëfimi i shoqes. Kështuqë kur e përkufizoi rrëfimin si një shfaqje lumturie, nuk bëri gjë tjetër veç i mbylli kllapat. Ishte njëlloj hipokrizie që mbeti e pa kumtuar.

Shoqja tha se kur u kthye nga masteri, burri e priti në aeroport. Pastaj si zakonisht në makinë ndonjë shtrëngim dore, ndonjë shkëmbim i rrallë fjale dhe natyrisht më pak vështrime. Ajo e gjykoi thjesht një përkujdesje për të mos u zhytur në parakohën e ndonjë trallisjeje të rrezikëshme. Edhe pse frazën e shqiptoi në profil si për ta bërë më të rrëqitëshme domethënien ajo vazhdoi në përshkrim: Do të ndalte makinën, - tha - dhe duke u futur në ndonjë rrugë qorre apo ndonjë rrugë fshati, do të lëshohej si një egërsirë mbi prenë e vet ndërsa unë ç'mund të bëja tjetër veç të dorëzohesha e kënaqur në kthetrat e tij pas kaq kohe larg njëri tjetrit por edhe... ngaqë...

- Drenusha ... - i çuçuriti njëherë... - e le veten të vdesë sepse vetëm atë çast provon shijen e lotëve ...

Mendoi se do ta çonte te shtëpia me qera. Por jo...e çoi te një shtëpi tjetër dhe para derës, ajo vështroi e hutuar, po dridhej pa kuptuar...vërshonin ndjenja të ndryshme madje edhe parandjenja, sëfundi u mbyt, mbeti pa frymë kur ai u fut i pari dhe me një reverancë elegante e ftoi atë brenda.

- Kujdes shkel me këmbën e djathtë! - vërejti. Oh, patjetër, e dinte kaq gjë. Ajo hodhi hapin e parë ndërkohë që ai i tha: - Është shtëpia tonë, foleja tonë...E bleva.

- Oh ç’befasi! Lotët filluan të rrjedhin të nxehtë nuk dija çfarë të bëja nga lumturia... Më fal...e teprova.

- Asgjë, është e natyrëshme, - mërmërit duke i kapur dorën shoqes.

- Kjo është lumturi... - shqipton tjetra me një zë puhizë.

- Kjo është lumturi, - përsërit ndërsa kujton ngjarjen.

* * *

Me Z, burrin e shoqes takohet pas dy javësh. Rastësisht. Pas pyetjeve të rastit ai e fton në shtëpi.

- Jemi dy hapa larg, - thotë. - Eja, - ngulmon me një gjest që nuk lejon kundërshtim dhe fjalë të shqiptuara në përshpejtim për të shmangur çdo keqkuptim. Pranon heshtur. Patjetër brenda do të gjejë shoqen dhe përfytyroi paraprimë kohën që do të kalonin sëbashku. “Ndonjë orë, - i tha vetes, - në llafazanërira të rëndomta por që do të puqeshin kaq mirë me mërzinë e shiut.”.

- Ku është? - pyet purpur në fytyrë sapo gjendet brenda.

Buzëqeshja në fytyrën e tij humbet si një përhitje mëngjesi.

- Kjo është shtëpia që kisha me qera, - thotë. - E mbaj për njerëz shumë të çmuar... si ty... - pëshpërit duke iu afruar aq sa thuajse ndien frymën e tij në fytyrë... - Drenusha...

- E di, - thotë ajo pa e larguar, me një ton nënshtrimi, - e le veten të vdesë sepse vetëm atë çast provon shijen e lotëve...

Duart e tij ishin ngatërruar midis kofshëve dhe po ngjiteshin lart deri te mbathjet. Ishin të gjitha veprime që i la qëllimisht sepse duhej të mbrrinte në atë pikë kur duhej të vendoste.

* * *

- Nëse kjo është lumturi, - thotë, - më mirë që nuk e di...

Burri i saj e dëgjon por mbyllet brenda heshtjes dhe ajo për herë të parë pyet veten se sa kohë kanë që pllaquriten në kalfëtirë.

             “Oh, nuk shkoi me burrin e shoqes për t'i treguar se nuk kishte as një grimë lumturie në jetën e saj, përkundrazi, ishte fatkeqe... Jo, cmira nuk hynte fare..."

* * *

“Dashuri e mjeruar.”.

Remo Koçiu - Të drejtat janë të autorit.