Pareggio…

Lui si era dimenticato dell’appuntamento. Doveva essere un rendez-vous alla grande. Aveva promesso una cena ma i soldi non bastavano. Così accettò la sfida offerta due giorni prima. L’invito a unirsi in una squadra e a giocare calcetto. Il campo era pavimentato dal carbone bruciato di un rosso sbiadito oppure di color ruggine. Avevano fato la scommessa e giocavano mettendo l’animo e spirito che comunque risultò insufficiente. La palla lasciava segni di carbone sulle polpe e dopo un po’ la carnagione aveva perso il suo colore. Perso la partita perso anche i soldi scommessi. Perdere…una maledetta parola che lo segue annusando il suo odore. Rovescia la fodera delle tasche per capire a che cosa somigliano svuotate. Alle lingue di un cane con due teste. - Sono due - quasi urla preso dalla disperazione. E proprio, a questo punto del paragone, si ricorda del appuntamento. Forse perché le due teste potevano improvvisare il tintinnio di due monete, oppure di due noci nel sacco. Chissà. Non era sicuro. Doveva correre prima che diventassero tre, quattro, un branco che lo poteva sbranare all’istante.  

Preso dal panico si veste in fretta.

Lei aspetta sempre là e lui rimane sbalordito avendo perso ogni speranza di trovarla. Comunque il sorriso non riesce e spuntare.

Dice quasi sibilando che non si sentiva bene. Aveva la nausea e non può sopportare… - sai?... l’odore dei cibi…e se è meglio sedersi su una panchina. L’aria fresca forse lo aiuta. Il fruscio. Romantico, no? o o o o o…?!...!?...

Lei tace.

E lui si spaventa. Non riesce ad accettare il vuoto, perché il silenzio lo percepisce solamente come tale. Nel tentativo di colmarlo, pensa che sicuramente sta facendo la figura dell’imbecille. Alla fine si siedono e lui mentre cavalca le gambe i pantaloni si ritirano un po’ su. Denudarsi le polpe immediatamente si vede lo sporco causato dal carbone bruciato chissà quando. Ecco, l’istante del futuro che mescola le acque del passato, poteva dire in un’ altro contesto.

Si copre subito ma lei lo vede ugualmente.

- Sembri un tronco carbonizzato, - dice all'improvviso rallegrata.

Lei. 

Mordono. Le due teste, - dice tra sé pensando le due tasche vuote che assomigliano così tanto ad un camino senza legna da ardere.

Lui.

L’effetto blur.

Lui era una persona che non conosceva il valore materiale delle cose e per questa lasciava dietro se una scia smembrata, irriconoscibile. Lei immagina la nuvola tra le nuvole, e quando, seguendo l’immaginazione, getta lo sguardo in celo, il nero cerca di raggomitolarsi in un punto preciso dell’orizzonte... inutilmente. Ciò che vede è l’oscurità. Pensa che può essere così il futuro di una trasfigurazione…per esempio di chi vive al margine della vita, di quel margine che non è lontano dal mondo dei barboni e che non è mai un’estremità di se stesso. Comunque, il pensiero è spaventoso nelle tentazioni di materializzarsi. Lei non capisce mai il perché dei brividi dacché ipotizza una disposizione continui di metamorfosi. Forse dal suo ragionamento sfugge un dettaglio; che le metamorfosi esistono contro la loro volontà, come lei e tutti gli altri che non hanno avuto un tempo precedente alla nascita in cui potevano scegliere. Pare che tutto ciò che inventano eredita la maledizione. Monozigotici. Oppure il suo ragionamento nasce diversamente abile. Come le…

… le sfumature.

A questo punto, il disprezzo guadagna terreno con la rigogliosità di una pianta spontanea.

- Forse di una edera - pensa costruendo una frase libera da ogni necessità. Stanca, e nello stesso spazio di sentimenti, meravigliata dalla mancanza di un sospiro … Sorpassando un sospiro aveva creato una lacuna che attirava tutto dentro sé in un viaggio senza fine. Non era il suo respiro, altrimenti avrebbe ansimato. Contenta? Chissà! Si sta abituando. Ormai capita di continuo anche se la grande facilità non aiuta l’accesso verso la felicità, che non esiste in gradi. Sembra un’assimilazione avvicenda. La razza umana nel miglior dei casi costruisce un habitat di sembianze portando su e giù un bagaglio di carne e ossa, come l’idraulico l’attrezzatura. E proprio in questo fase del pensiero si ferma, mentre la coda dell’occhio vede l’oscurità delle cose … continuare…

- Le sfumature - dice a voce alta, - le sfumature, - ripete intrappolata nell’intimo di quell’uomo. Quando si baciavano tra i respiri e sospiri, lei sprofondava nella dimenticanza.  

Iggy Pop feat. Sum 41 - Little Know It All

Veprim i ulët dhe i shëmtuar i Albforumit.

Më njoftuan se kishin fshirë çfarë kisha shkruajtur te Dhoma Letrare si dhe të gjithë artikujt dedikuar librit tim por njëherësh edhe mendime të lexuesve e antarëve të forumit. Më shumë se e çuditëshme mu duk e pabesueshme dhe i nxitur nga kërshëria hyra për të parë si qendronte e vërteta. Kanë fshirë çdo gjë dhe më e keqja asnjë përpjekje për riparim si dhe heshtje e plotë nga drejtuesit.

Përse?

S’ka një të tillë jashtë keqdashjes që i ka karakterizuar përherë drejtuesit e këtij forumi. Është një shembull i përkryer që vërteton mungesën e qytetërimit te këta njerëz. Përzierë me një dozë të mirrë ndyrësie që ka dominuar cilësitë e tyre në vite. Kah i kundërt i çdo qenieje njerëzore. Duke gjykuar në kohë hapat e tyre nuk është për tu habitur nëse shumica e njerëzimit bën përpara drejt kulturës dhe përmirësimit si qenie, drejt marrdhënieve, këta ecin mbrapsh si gaforrja e ndoshta më keq. Njerëz të sëmurë nga cmira, të drejtuar nga urrejtja, veprojnë në një mënyrë që nuk ka qëllim tjetër përveç të keqes. Symbyllja në raste analogë është pjesmarrje. Nuk mendoj se ka një gabim njerëzor të bërë padashur. Pyetja përse pikërisht ndodhi vetëm te Dhoma letrare? hedh dritë të plotë. Përse pikërisht fshirja fillon nga diskutimi midis Nelës dhe Suzit, e zbardh gjithçka.

Qëllimi për të dëmtuar figurën time është i dukshëm. Ata që e kanë bërë (për mua s’ka rëndësi emri – mbetet gjithaq një qenie e përbuzur) pra kush apo cilët e kanë bërë i gënjen mendja se mund të më kenë dënmtuar. Jo. I dëmtuari nuk jam unë. Është si të pështysh qiellin; të bie mbi surrat. Dëmtuan mijëra lexues të Albforumit që në shumicë hynin për të lexuar çfarë shkruaja. Është vetë AF që e privon veten nga shkrime me vlerë. (do të ishte mirë nëse këtë lloj “pastrimi” anti - intelektual ta bënin në gjithçka sa kam shkruajtur) Dëshmi, përsa them, është numri i madh i leximeve të bëra në atë temë edhe pse në kohë është reduktuar herëpashere duke zbritur pas çdo “ndryshimi” disa mijëra lexime. Megjithatë sërish ky numër shkonte në rritje.

Duke dalë nga bota virtuale dhe hyrë në botën reale, në harkun e këtyre dy muajve të fundit për romanin tim Memento Mori...kanë folur në TV dy prej autorëve e personaliteteve shqiptare të letërsisë e arteve, Nasho Jorgaqi dhe Zija Çela. Për fatin e keq të zagarëve që drejtojnë AF.

Mbetet një shembull i rrallë, në mos i vetmi në gjithë rrjetin ndërkombëtar (internet) i fshirjes së qëllimëshme për të dëmtuar një autor. Ky është një rekord absolut dhe autentik i Albforumit.

E vjella sartriane.

“Bota…kjo gjë e madhe dhe absurde. S’mund të pyetej prej nga vinte, gjithë kjo, as edhe se si ishte një gjë në vend të asgjë. S’kishte kuptim, bota ishte e pranishme nga të gjitha anët, para, mbrapa. Nuk kishte pasur asgjë para saj. Asgjë. S’ka patur një çast në të cilin ajo do të kishte mundur të mos ekzistonte… Të zbulosh që bota s’ka kuptim, që është e kotë, nxit të vjellët”.

Dy shkarravina mjaftojnë për një karikaturë. Vështrimi është bosh sikurse shpirti, mendja sikurse hapësira midis një kornize.

(Më duket sikur i përkas një lloji tjetër. Dalin nga zyrat, pas pune, shikojnë shtëpitë, sheshet të vetkënaqur, mendojnë se është qyteti i tyre, një qytet i bukur borgjezësh...Imbeçilët. Më pështiroset. Kur mendoj që kam për të parë fytyrat e tyre...)

(pasazhe nga “E përziera”.)

(E përziera nuk është te unë: e ndiej atje posht mbi mur, mbi krahëza, gjithandej rreth meje.  Ngjizet te një kafe, jam unë brenda saj…E tashmë e di: unë jam, bota është dhe unë e di që bota është. Ja, e tëra. Por nuk më tundon. E çuditëshme se si e gjitha është moskokëçarje për mua: është diçka që më kall frikë)…

Quid...

Quid...turbullirë.

Biseda. (fjalë lavrake) Pasojë e një pasioni të grryer, porozitet sfungjeri që vjell pa e shtrydhur, i mjaftueshëm si hiri që kujton zjarrin, e ndërkohë, në rrethina përfoljesh ndonjë ...

Vrasje (Quod! - mosqoftë) e ndodhur diku, ze vend padashur. Në dëshirë.

Ndërkohë gazetat...I lexoni? Më habitni, nuk e kuptoni? Që. Janë hukatje e frymës së ngrohtë mbi pasqyrë. Përkohësi e shitur si përherësi. Namatisje. Më pas vizatojnë mbi sipërfaqen e lëmuar të pasqyrës kurmin e ndonjë shenjtori pasi kanë rrëmuar si Tarja në pyetësorë të pluhurosur dhe ty nuk të mbetet gjë tjetër veç sa herë që shikohesh në pasqyrë edhe kur i hedh vetes një shikim tërthorrazi të ngatërrosh me shenjtorin. Keshtu ti dhe modeli tënd bëheni një. (Berisha dhe Shkodranët) Rroftë Jamato! Avullveshëse. Vetvete e mashtruar. Mendon se mund të kuptosh domethënien e pasthënies pa lexuar përmbajtjen. Rri përpara pasqyrës ku vetja tënde shenjtor ose shenjtori vetja tënde dhe duke buzëqeshur lehtë thua: “Di çfarë mendon ... qerrata"... dhe buzëqesh. E ke parë këtë buzëqeshje te kandidati për kryetar bashkie që dikur nuk të linte të shikoje në drejtim të shtëpisë së tij; fytyra e Arkangjelit, e ëngjëllit më të bukur...e kryeëngjëllit që u rrëzua, e ke parë te avokati, te shitësi dhe ngjethesh, ndërsa kur e shikon te xhelati gëzohesh. E ke pritur kaq kohë. Sjell prehjen. Buzëqeshja është shprehje qetësie. Gazetat pikërisht. Na sigurojnë qetësinë e duhur (atë që afroi edhe Sali Protopapa në vijë të drejtë me Sali Berishën. Fatlidhje.) “Një hukatje tjetër të lutem! Faleminderit. Isha duke parë çfarë  nuk shfaqet në pasqyrë, atë që ngërthen me kthetra përfytyrimin duke e lënë në paqartësi dhe po rrëshqisja dalngadalë drejt humnerës. Pastaj mu kujtua Madame De Sevinjè që më 27 janar 1687 shkruante se sikur në moshën njëzetvjeçare të shikonim fytyrën që do të kemi gjashtëdhjet vjeç...do të kemi frikë nga ajo fytyrë. Më shpëtove” ... Është rrëfimi. Lexoni gazetat – nekrologji e gazetarisë. Varreza të vetvetes. Më shpesh karikatura. Qindra o ndoshta mijëra artikuj në ditë tregojnë se si nuk duhet shkruajtur. Fjalë të shpërdoruara. Vrasin artikujshkruesit. (Armand Shllakun dhe të tjerë zvarranikë) Sepse artikujt e njohin mirë atë që i shkruan dhe në shumicë njohin shpirtin tregëtar të tyre, pohojnë se ata nuk shkruajnë atë që duhet, më shpesh, shesin mendime, ndaj edhe midis artikullshkruesit nuk nderet kurrë një hapësirë kënaqësie e mirkuptimi, e përbashkët përveç atij shtrëngimi që krijon një fjalë e përbërë: Artikull – shkrues. Kalemxhi. Murator. Baltues. Tingëllon si një zanat i ri. E shikoni dallimin?

Për qeveritarët dhe politikanët, vrasja është rëndomësi e ditës. E injoruar. Sa kohë që ndonjë prej tyre nuk fluturon me ...eksploziv në by ... thuhet me presh në... por tingëllon tepër groteske. Dua të them paradoksale. Komizëm, cinizëm, dramë dhe ironi. Sa më shumë vrasje e vetvrasje të rinjsh, aq më shumë...Jo. Askush nuk kërkon një përse ngaqë politikanët shqiptarë kanë bërë një marrëveshje të heshtur: Më mirë mbushim statistika në një anonimitet burokratik se sa të marrin përsipër autorësinë dhe meritat si shkrues tragjedish. Agorà. Ndërkohë. Askush nuk analizon ngaqë faqeve të gazetave nuk u intereson nëse duhet të plotësojnë procesin e metamorfozës.

BEN HARPER Don't give up on me Now (with lyrics)