Çdo përpjekje për t'i afruar, ngjitur me njëri tjetrin ose për t'i prerë me thikë, si veprim i skajshëm, është artificial. Natyrali, pranohet qoftë edhe i ndrydhur, ose nen trysen e dyshimit. I kuptuar, psh, si pavetdije e aftë të përpunojë lëndën për të sajuar diçka të përbashkët - amalgamë, përzierje, por jo ekzistence eklektike që kërcënon realitetitin politik shqiptar dhe e mban peng, i pasqyruar posht në masa duke i zhytur në amulli.
Nuk është një gjendje pa shpresë, thjesht kërkon një qellim të përbashkët ose, sikurse thotë Husserl, një qëllim në gjendje të shndërohet në përvojë dhe kjo (përvoja) nga ana tjetër, e përsëritur duhet të shërbejë si masë vlerësimi.
Nessun commento:
Posta un commento