Titulli origjinal
(Në jetë s’ka udhëkryq)
Roman
Duhej të kishte ndodhur ndryshe. Ata të dy në plazhin e Currilave dhe vendimi për të groposur një shishe ku të shkruajnë se çfarë mendojnë për jetën me pak fjalë si dhe emrin e fëmijës nëse është vajzë.
- Lili Shanto’?
- Ë?
- Kam një mendim.
- Ti gjithmonë ke një mendim Robert K.
- Jo, sot është disi ndryshe.
- Ta dëgjojmë.
- Ta shprehim.
- Po, ta shprehim.
(Ka diçka joshëse e njëherësh trembëse në atë portret, por s’mund t’ia thotë piktorit sepse nuk është aty. Që këtu nis dyshimi i parë. Mendon se ndoshta i përket imagjinatës vetiake. Sy të mëdhenj, të errët, flokët fije fije shpërndahen andej këtej. Mendon se ajo vajzë ka pësuar një rrebesh shiu. Duhet t’i ketë parë diku në origjinalitet. Ndoshta është shkëmbyer me atë femër të portretizuar, por meqënëse edhe ky mendim është i përkujdesur nga një fjalë mëdyshëse, largohet disa hapa pa i kthyer shpinën, për të parë më mirë. Ndiesi lëvizjeje. Ajri. Duhet të ketë ndonjë të çarë sepse fryn. Çasti kur i tmerruar e kupton kanosjen, lënda e përdorur për të stisur portretin u qe huajtur reve. Atëhere në jetën e pikorit duhet të ketë ndodhur diçka tragjike, mendon. Lypës. Ato mund të shprisheshin, por më e keqja ishte në rast shiu dhe ndonjë shfrimi të natyrës, portreti do të kullonte i tëri mbi muret e imagjinatës si një ndëshkim.
Pyet përse i mban sytë mbyllur. Pastaj mendon se ndoshta përfytyron dikë tjetër. Personazhi pohoi nën zë se kishte lindur një mbasdite të ftohtë e të zymtë, ora, ende s’kishte mbrritur pesë, por në dimër kaq mjafton për të qenë errët. Nuk kishte vajtur ende pesë, pshertin, e mbaj mend mirë. Të gjithë shprehën admirim për shkrimtarin sepse dy ditë më parë kishte gjetur në një mënyrë thuajse profetike ditën dhe pjesën e ditës kur do të fillonin flokët e para të borës.)
Lëshon brrylat mbi mbështetëse dhe thotë se do të soditë sumbullat e shiut, - tregon me vështrim si për të thënë se e lejon tejdukshmëria e xhamit. (dikush e quan miopi. Robert K, i joshur prej buzëqeshjes së tij të pasqyruar vagëllimthi në xham, thotë se është përimtim) Sepse, në të njëjtën “atë” përfshirëse; hapësirë e kushtores përfundimtare; heshtja, vështrimi dhe përsiatja, i shmangen ftillimit ndërsa lenton një kot të çiltër, ngjashmëri e munguar.
Pas kësaj thotë: Në thelb, çdo gjë që ndodh në segmentin e udhëtimit, është e paqëllimtë. Kështuqë, i veshur si lodërtar, merret me gjendjet përtej. Fillimisht parakalon rrebeshi i thjeshtë si galopi pa kuaj, mandej piklat e shiut i hip mbi ndërsa (është një heqje qafe?) dhe i rrëshqet tërthorazi në xhamin e lëmuar. Sëfundi lodrën ia beson erës që e shtyn çdo gjë kundër çdo gjëje dhe për vete thotë se erdhi koha të struket në pastajësi, për të këqyrur heshtjen e fundëruar që nuk është... - fundërim i heshtjes sime, - thekson, - sidomos kur veçohet nga roitja e shiut, pas bishtit të trenit, që i kujton bishtin e kalit. Amti e vithisur, - shton zëshpëlarë duke nënkuptuar bulëzat e shiut që dridhen e ngjajnë kaq shumë me bulba sysh të trembur. Shikon kalimthi njërën prej tyre dhe sigurohet se, të paktën ajo është aty në qoshe të xhamit e pandryshuar. - Shpirti është si shtëpia, fsheh, nuk vjedh, - përforcon mendimin. Meqënëse shikon te fjalët një ankojë të largët, që e shndëron çdo ndjenjë në një pendesë thuajse. Fraza rikthehet si një përhitje por edhe kumt i një shfajësimi pa dobi sepse në një ngjashmëri të munguar, keqardhja dhe mëshira nuk janë sinonim rëndomësie, përsëritje në të cilën qullosen trishtueshëm ditët e shiut; kujtesë e përmalluar e hijes, e çfardo lloj hijeje ku tërësia bëhet intrigante. Në kufij, mbresa e të qenit fajtor, është në përpjestim të drejtë me diellin mbi retë, diçka përtej fantazisë dhe ftillimit; fenomen i natyrës që në botën e njeriut quhet përgjim i brejtjes së nënkuptuar. Sa herë që rrjedha e mendimit bie në humnerë, dëshira mbetet sipër, sikurse rrobat e zhytësit mbi shkëmb. Retë s’janë gjë tjetër veç rrobat e braktisura të shiut në qiell. Dëshira për të dëgjuar diçka të përafërt me llokoçitjen e ujit sëlargu, si joshje dhe flijim njëherësh, nën të njëjtin hark kohe, zvetënohet.
Përshtypja, shkak i çfarë tha më parë sepse çfarë do të thotë më pas, pluskon në valët e një vetmie të dhimbëshme.
Asnjë udhëtar pranë... tund kokën.
Tund kokën dhe shpreh merakun për një gjetiu ku struket vetvetja e shndëruar. E la kur hyri në vagon, me kënaqësinë e pashprehur të një udhakonjësi barkmadh që lirohet jo aq nga pesha e rëndë e teshave se sa prej dhunës që ushtron duhuria, ndaj mendoi t’i gjejë një vend pa i humbur sysh. Sikur ta pikasin, e pret fati i një parashtrese të mjerë. Nuk shtjellon përsenë, por meqënëse në njëfarë mënyre shfaqet, thotë se ka ngecur në tru, përballë ndonjë mendimi frenetik. Përshembull, puthitja e bordurës, e realizuar nga një shtrëngim buzësh të gomuara, frymëmarrëse, është ogur. Ngjethet, ndërsa këpuja në cep, fërgëllon... - më duhet t’i trilloj, - thotë për të qetësuar, - flas për personazhet, - saktëson dhe hedh një vështrim përpunues. Ndryshe nga kërkimtarët e ethshëm të arit, ai e ka lëndën e duhur përreth.
Në hapësirën rreth njëzet metro të vagonit. Motësohet zymtia që lagështia e imtuar e natyrës e mbarështon. Ndërsa llogarit, klithma shkëputet padashur nga një paskësaj rrjedhëse. - Kohë braktisjesh, - shqipton qortueshëm. Përtej xhamit; shiu ndahet nga retë e mahisura, në gjëmime e ndonjë përshkënditje sysh që i kujton shuplakën. Nuk i do sinonimet, janë kopjime. Vështrimi kopjon rreshjen, braktis veten ngutas, për të mos i lënë mundësi pajtimit. Ndërkohë, shikimi spazmon aty ku mugu anëson, me një lëvizje të prerë të kokës e mënjanon... është braktisja ime, - matet të shpjegojë, por gjendet i mbërthyer nga përmasat e ndjafoljes, s’kthehet dot mbrapa, e, s’mund të shkojë as përpara. Paskësaj i vesh përmbajtje vagëllimës, e çliron prej kuturusë dhe kundron çfarë mbetet si mundësi për të korrigjuar shëmbëllimet. Kështu, pika e shiut bëhet parashtesë...Merr frymë i lehtësuar ...një hall më pak ... (thërmija e pluhurit që noton në zbrazëtirë, njomet, fundëron dhe për Robert K është më e lehtë t’i ngjizë përfytyrimet në palëvizshmëri ligatine) Nga pezullia, shpëton sepse e thyeson vijimin si stolat shëtitoren. S’janë për t’u ulur, spiunojnë gjatësinë e saj, - thotë duke imagjinuar paraqitësin kur shqipton: - në çdo dhjetë metro një ulëse...(gishti tregues mbi të tjerë, pedant, të tjerët të përthyer, të përkulur si shërbëtorë, gjurmë të një kënaqësie shterrëse, sepse tiparet e fytyrës edhe pse butësi argjilore, nuk lejojnë përshkim mendimesh) ... - shumëzoni për dhjetë numrin e tyre... Po, por të ulurit është fshikëz rehatie që pjell përtacinë, ndoshta edhe mëdyshjen ... ndërsa unë po flas për lodhjen e pleqve. Ndaj dyshimi lind vetiu; s’dihet ku është më mirë, jashtë apo... I shmanget fjalës brenda sepse mbi lëkurë ngrihen mornica; shenjë ftohtësie. Pastaj, nëse ekziston një brenda që është e tillë vetëm sepse kyçet nga jashtë... po çelësin kush e ka?
Muri i keqkuptimeve është një përherë plasaritjesh e lagështie, nëse prek, bien copra si rënie zbokthi kur kruan kokën. Hesht. Dhe është flori. Lëshohet në endacakëri përshtypjesh. Përshembull, vërtitja e rrotave metalike; qerthull i detyruar, i shtyn përpara goditja ritmike e krahëve të hekurt. Nganjëherë lënë të kuptohet lodhja. Grricëse natyrisht, por edhe stinues mendimesh, konserva pa vaj. Ndryshk ... Trak trak...trak trak...trak ... Dhuna përçuese sajon vorbullën. Zhytet dhe përjeton intimitet përvetësie... Moria e ngjarjeve ... Oh, je i sigurt? - pyet veten, - se është e tillë? Shton thuajse në atë hark kohe, pa hopshmërinë ku shëmtimi bëhet i dukshëm, si korridorët ku frika nuk nevojëson errësirën nëse është gjatësia. Është përpjekja e fundit për ta shpëtuar dukje-zhdukjen prej coptimit, sikur nga ai rezultat të varet jeta. Bën kështu edhe me feta buke. (ndoshta njeriu e mbështet të qenët në përherësi shfajësimesh ...oh jo nuk ankohet. Ankthi është për jetën si napa mbështjellëse për mumien) Fetat, i fut në furrën e stufës dhe në pak minuta njomështia avullon, s’ka butësi pa lagështi, ka vetëm pasojë; feta buke të thekura, mbi të cilat një copë gjalpë shkrin sa kaq, mbush poret dhe... e pamundur të gjesh një bonjëri tjetër kaq të shijëshme ... Djathi është luks. Edhe ngjarjet, të xhveshura nga lëvizja, janë peshq të trullosur. Trysin kujtesën dhe pahojnë njësoj si pamjet e relievit të ngushtë përtej dritares së qullët, prarojnë si luspat e peshqve kur i kthejnë barkun diellit... Nuk thashë që janë të ngordhur, përderisa rishfaqen do të thotë se i takojnë të ardhmes. Kujtimet janë pronë e të ardhmes, - ngulmon.
E të ardhmes, - përsërit pa e kuptuar psenë e dëshpërimit.
- Flas për ritmin e trenit... - ndalon një hop, fshin dyshimet dhe pastron rrugën për një pyetje të rastësishme, që do të vijë pa qëllim si një i ftuar në festë që sjell mikun e bujtur për të mos e lënë vetëm. - Ç’ka të vërtetë te një përshtypje e mpirë dhe sa varet nga zhurmërima e imagjinuar si mëvetësi?...Oh, tjetërgjë e ngjashme me ne dhe timbrin veshës si një pelerinë. Kur flas, ritmi largohet ...prit... duket sikur ikën, pra, pelerina ngatërron sepse flladon. Kështu shmang përsiatjen, më pëlqen ta përfytyroj si një goditje dalte, kafshon kujtesën me dhëmbin e vetëm, natyrisht mund të gjej edhe krahasime të tjera, psh, i ngjan urithit, ose një brejtësi çfardo, këput ashkla dhe pastaj i magazinon në paslënien e trenit si diçka pa çmesë. Krijoj asgjënë këtu... - troket me gishtin tregues tëmthat ... - kaq!
Fsheh trishtimin nën pohimin e kuptuar.
Treni çan përmes mjegullimës dhe nxitimit të shiut, ngadalë për t’i bërë qejfin të parës dhe për inat të të dytit. Përtej dritares përthyhet pamja e zymtë e fundvjeshtës; ditët i përkasin një pothuaj larmish të zvetënuara dhe lenë pas mbresën e një gjendjeje shpirtërore që tenton rëndomësinë në një trashëgimi njerëzore.
Ditë vjeshte dhe një lagështi plogështuese, përmalluese.
Robert K vështron jashtë. Hekurudha gjarpëron midis gryka malesh. Rrëzë tyre, paksa mbi rrjedhën e një lumi në pjesën më të madhe i rrëmbyer. Shpatet janë tepër të pjerrëta e plot rrëpira ku zbresin përrenj të shumtë e të shkumëzuar si tufa flokësh të rralluar. Pellgje uji janë ndërkohë sysh që fshehin në turbullirën rrufitëse lodrën e fëmijërisë munguar.
- Shikoni, atje është sektori!
Tregon me gisht, plasaritjen në shtrojen e çrregullt të çimentos. Fije bari vazhdojnë rritjen midis, si qimet në mjekrën e të vdekurit, të rrethuara nga shkurre... - është gjithë sa ka mbetur prej barrakave... - mërmërit thatë por me keqardhje. Në rrethana të tjera do t’i mjaftonte një ngritje supesh për të shkundur një fajësi pa përse. Tashmë jo, sepse ngjajnë me gjurmët e një turme në ikje e sipër. Grup para vaut mbi të cilën shtrihet ura lëkundëse:
Hop la laaaa për litari,
kapem fort si marinari ...
Fëmijët presin rradhën të kalojnë dhe ai nuk di pse i bashkangjit veprimet me vargjet e këngës.
...hop la laaa ulem ngritem,
sa mir’ se un’ kolovitem...
Me këmbët në lumë, e kundërta nuk ekziston. Lumi s’ka këmbë si edhe gjarpri. Pastaj vërejtja e Lili Shantosë: Nëse Zoti bëri më parë natyrën, atëhere përse themi se lumi gjarpëron? Ai nuk u përgjigj. Shtangu. Kuptoi se ajo beson në Zot. Megjithatë ngriti një dyshim dhe i tha vetes gjë e mirë. Përkëtej, rrjedha thyhet mbi gurë të mëdhenj, përandej thellohet befas, formon guva të frikëshme e shtjella, bregu ngrihet rrëpirë dhe sipër, pjesë të E-gnatias. Ndarja e fjalës e bën më domethënës fatin e rrugës dhe të emrit në kalldrëmin aty këtu si shëmbëllim i sëtërës mbi copa pasqyre. (thotë gjithmonë E-gjata. E-gjata, kuptoni? E - gjata! - shqipton dhe përfytyron një grup turistësh romakë). - Me çfarë mbetet, - sqaron - hamendësoj diçka jashtë sëtërës si mundësi e të ardhmes për të gjykuar ... - Oh! - thuajse klith i befasuar, - shtëpia me mur tulle. Ende më këmbë, lloj vetmie që e sajon një rrënim i kursyer. Fjolla e tymit del nga oxhaku tepër e lodhur, dembele ose si rrëfim i moçëm. - Kushedi, nëse edhe pas kaq vitesh jeton po ai çift, burrë e grua, atëhere pa fëmijë!? Gruaja, një bionde... e lezetëshme ... Është kahu i termit që përdorëm për të shprehur një sa mund... - Unë mund ... - tha ai duke i shushatur shokët, - mund të shkoj me atë, - pohoi. Atë çast, zilia e shpërfytyroi romantizmin që rëndom shoqëron dëshirën për të shkuar me një femër të martuar. - I shoqi! - Robert K shikon në xham, balli i rrudhur është pasqyrim i ngjarjes jashtë kujtesës, që s’ka humbur ndaj edhe e kërkon... - I shoqi ishte stazhier partie. Nganjëherë shkëmbenim dy tre batuta thuajse të këndëshme. Ajo?... infermiere ... Ai? Rëndom, tundte derën e infiermierisë. Shkonim atje edhe për një gërvishtje të vogël dhe ai përgjonte si ndonjë skifter dhe...Asgjë, ishte xheloz i madh ... - e këput fjalën meqë askush nuk dëgjon një histori pa të shkuar. Buzëqeshja e mpakur flijohet në pragun e diçkaje të thënë keq. Shfaqet sërish ajo “do të” e mallkuar që i kujton se... do të kishte dashur të bëhej ciceron muzeu. Kështu ëndrat e tij fillojnë gjithmonë me: do të... - aty ishte sektori, - pëshpërit... Treni e la pas, në një ndërkohë të shkuar, far i braktisur i një ishulli të shkretë dhe ai, meqë s’mund të tregojë, rikthehet te vetja.
***
***
Përtej xhamit, pamja është pa përkundrazi dhe kjo mungesë pak e çuditëshme por shumë e trishtuar, sikurse e quan, ia thellon ndjesinë e vetmisë... - vetëm në të gjitha kuptimet, - mërmërin. Kështu i blaton pikëllimit hapësirën e lagësht tej dritares së trenit, ndërkohë që ky, përgjumet i shtrirë nën fshikzën e peronit dhe në tërë gjatësinë e tij. Dihatja përhap plogështi. Gojëkyçja e pasagjerëve nuk është përtesë. Hipja një e nga një, ngeshëm, për të vonuarit, vrap. Për Lili Shanto’ është çmpirje e gjymtyrëve të një shumkëmbëshi, ndërsa për Robert K nxitje e ankthit që shkakton humbja e një orari... Ndalesat janë asnjanësi ku braktisja është e dhimbëshme...është fizike, - tha ai duke i treguar me kokë studentin e strukur nën strehën e barrakës biletashitëse (duhet të jetë Durrsak, tha ajo dhe u gëzua që ai s’pyeti nga e di). Tjetri, rrinte në një heshtje thuajse të perënduar. Kohëpritje e gjatë, por edhe e vetmja që i lejon të mendojë për dashurinë, sepse në një tokë të patrajtë, gjykimi është disi larg pasionit ...Çdo vonesë në takim është humbje e përjetë... mëkat. Zëri i tij jehoi keqardhës.
Të gjitha këto i përjetoi çaste më parë dhe nuk shpjegon dot pse të gjeturit e diçkaje të përbashkët me të tjerët ngjall dëshpërim, në të njëjtën kohë kur e kishte menduar si lenim.
Rikthen vështrimin nga mali i Dajtit... - fatkeqi, - bëlbëzon, - është po ai, i çasteve më parë... - shton një pakënaqësi pa adresë.
Më parë, kurrizi i malit lakohej shumë... - më parë, - thotë me vete, - përse më parë dhe jo tani? (vështron harkun e barkut të saj) Diçka e kaluar është e sigurt ...? Ndoshta. Pasi e përkufizoi përvijim i një përthyerjeje të shkaktuar, pra, molisje, u përpoq të kuptojë dhe pa në rendjen e saj të përsëritur, njëlloj viktime. Ndodhte kur i kumtonin ndonjë ekspozitë piktorësh të hapur në Pallatin e Kulturës. Fillimisht, fjalët kalonin të rëndomta, por, kur ngazëllimit i bashkangjitej edhe vlerësimi; oh, të bukura vërtet, ndjehej e ndikuar. Mendimi i saj humbiste vetinë e të qenit i saj dhe kjo e pengonte të shijonte në vetmi bukurinë e artit. Tashmë, orvajtjet për të parë çfarë i përket imagjinatës, janë ndëshkim i një gabimi që fshihet diku në eneminë e njëmendësisë.
Nuk kishin bërë gjithmonë?...
- Kështu?!
- Po, kështu!
- Si kështu?
- Takohemi te Brooklyn-i, - tha ai një nënkuptim.
- Te Brooklyn-i? - përsërit e hutuar ajo ndërsa vë re se Robert K nder buzëqeshjen në fytyrë. Kur shikon shprehjen e tij, mbetet keq. Ishte njëlloj talljeje e fshehur diku nën cipën e lëkurës. - Oh po, ke të drejtë, - nxiton të thotë duke shpresuar të rrjedhë gjithçka në heshtje, si një lajthitje natyrale. Në shtëpi thërret në telefon Astrit Sh dhe, kur ai pohon se me Robert K takohen thuajse përherë te ura e Lanës, e kupton se nuk është provokim dhe se enigma është fjala thuajse, njëfarë largese që zhduk kufijtë. - Përse Bruklin? - pyeti atë mbasdite të vonët kur notia e shiut të ngeshëm e bën ajrin një veçanti të dedikuar. Njerzit e zakonshëm, shfrytëzojnë linjat e autobuzëve urbane, ndërsa ajo e dashuruar marrëzisht, hapat. Robert K buzëqesh, por këtë rradhë tjetërsoj. Ajo shquan në të dëshirën për të shpjeguar, si njëlloj epërsie.
- Ndërtojmë një realitet të ëndëruar, - pëshpërit ai nën kupolën e errët të ombrellës, kështuqë ajo s’mund t’i shikojë fytyrën.
- Çfarë?!!!
- Oh, asgjë, asgjë...lëvizim, - shqipton ngutshëm Robert K. Ajo e ndjek pas në heshtje dhe në një hop ai kthehet, e shikon gjatë në sy. - Lili Shanto’ nuk mund ta mbyllësh atë ombrellë?! - flet pa e fshehur thantësinë e mendimit edhe pse e ngjyros tonin, fshikullues.
Në fakt priti tjetërgjë, një shpjegim më të plotë; përshembull; përse të dashuruarit kanë një botë tjetër, të ndryshme nga ajo e njerzve që nxitojnë nëpër shi e që lenë mbresën se diçka i ndjek, edhe kur janë masë e përzjerë në barkun e autobuzave urbanë? I duhet ta mbytë shqetësimin nën buzëqeshje, madje edhe këtë e zhyt në errësirë sepse iu duk sikur shumësia e fjalëve pamundëson përpilimin e pyetjes.
- Jo të gjithë, - kundërshton butë ai. Ajo e ndjen sedrën të përkëdhelur sepse Robert K e kishte dëgjuar me vëmendje. - Disa ikin ngadalë, duket se e kanë pranuar braktisjen dhe jetojnë nën hijen e saj. Të tjerë i shkojnë pas gjurmëve sepse kështu kanë me se merren. Të kujtohet?
- Çfarë?
Oh, po, ndoshta e kishte fjalën për atë që vihet re në fytyrën e çdo njeriu kur rri posht strehës së një barrake ku shiten bileta...bileta që paguhen për të soditur një shtemësi perënduese, pa atë “se si” që do të legjitimonte aktin. Pak rëndësi ka “si”, u mjafton fakti që heshtja thyhet. Lakuriqësohet befas dhe e përshkojnë të ngjethura.
- Mundem?
Ndjen të ftohtë dhe pa pritur pohim, i shkon krahun duke u ngjeshur fort pas tij. Pastaj mundohet ta përfytyrojë atë, qëndrimin e tij, ngurtësimin e trupit dhe vështrimin drejtvizor, drejt një humbëtire të paparë ku ajo nuk mund ta arrijë. Ishte ndiesi e rikthyer, natyrisht e shpërfillur, ndërsa tashmë e zbërthen si një mundësi për të harruar dhe gëzuar çaste të një intimiteti, të sajuar brenda gjestesh që çojnë diku në thellësi të dashurisë.(kishte vënë re se të gjithë burrat, kur gratë u shkojnë krahun, ngurtësohen, bëhen si shkopinj ku kacaviret ndonjë bimë. Ishte mendim i amullt, i ndikuar, madje ndihet edhe amëza e tij. Ideja e trarit të shtëpisë, mendon dhe i vjen për të qeshur) Larg hijes ngjethëse të sapo përmendur. (dola nga nën-ombrella, - kujton, - ai nuk guxonte të kthehej për të parë) Mund t’i kuptojnë vetëm ata dhe askush tjetër. U përkasin vetëm atyre dhe askujt tjetër... Bën disa hapa dhe kllapon mezin me duar. Poza është kërcënuese, e njeriut që i thotë sherrit lepe, sepse ai vështron i shqetësuar, por nuk vë re shiun dhe qullosjen, (ishte njëlloj lehtësimi ose përshtypje e gabuar, në atë kënd errësire fytyra thuajse zhdukej, - sqaron) - Ke një shami? Oh, po, natyrisht që ke një shami. Ma jep! E dua atë shami! Fillon të këndojë nën zë, duke i ardhur rrotull...
...dhe shiu bie
dhe kurrë ai s’pushon...
ombrella jon’
të dyve ne na mbron...
Robert K ngurron, nuk lëviz, pastaj e shikon; në një pastaj tjetër e ndjek, luhatet në vend, pllangë drite që tenton ikjen si pamundësia e poçit të varur në shtyllë, era e shtyn sa andej këtej. Robert K imazh i përmbysur me këmbët e ngjitura pas globit... Sëfundi rrotullohet në vend, shtjellohet duke qeshur, duke qeshur apo kështu i duket asaj dhe... duhet të jetë i lumturuar, në njëfarë mënyre ndjek ritmin, në një pastaj të pastajshme e fton nën ombrellë aty ku errësira formohet enkas dhe pëshpërit:
...nuk është romantike
Por dashuria nën ombrellë
Është shumë e bukur...
Lili Shanto’ i ngjitet pas trupit e kapluar nga një ndjenjë e çuditëshme.
Se qeshin zemrat
Kur qan natyra
Dhe sytë e vajzës
Kërkojnë një të puthur...
Ajo është nusja që heq vallen, ndërsa shamia shpaloset dhe ajri valëzohet e coptohet nga përplasja e pëllëmbëve të dasmorëve që nxitin kërcimin, madje edhe ata vallzojnë por duan që ajo të mos pushojë. Jam e lodhur! Mjaft! Rrjedhin djersë. Pemët vijnë rrotull. Nuk shikoni po tretem...Nuk janë pemë, janë nuset e malit. Ah të Jashtësmet! Thuajse ulurin e trembur...ndihmëëëëë!
...nën shi, mbi një copë këmbësore dhe shumë errësirë, diku nën fasadën e pallateve të Shallvares dhe të një drite që ndizet befas. Verdhërimë shpëlarëse bie mbi fytyrën e tij. Ishin katër minuta e shtatëmbëdhjetë sekonda të flegruara në imtësi të mijtash, që i ndanë sëbashku para se një flauri të ndërtonte shaurimën e saj.
- Vers la lumière... - shqipton ajo ndërsa gjoksi i gufon...
Nessun commento:
Posta un commento