Frynte një erë Vagneriane në qenien e tij. Rrënim i vërtetë i linjës primtive që sillte në jetë rregullisht të njëjtën gjë të parashikuar. Rëndomësi postulatesh gjithsesi të shëmtuar, një pjesë të trashëguar e një pjesë të lyer me bojë sa për të mbuluar mykun e fshehur ndryshkun. Por edhe ndonjë gje e re kur shpëtonte dhe shfaqej papritur shumë shpejt kaplohej nga një ngathtësi në simptomat e para të ulokësisë. Të ngujuar brenda një bote putanash ku nuk ka dallim gjinia e vetmja rrugë nuk është perspektiva e shëtitores kryesor por ndonjë gotë duke parë nga të gjitha anët me plogështi, derisa ndonjë vajzë, fytyrë e re që kalon para ose mashkull që i dëshpëron shtëpiaket, e ndryshon ajrin dhe heq pluhurin e mëveshtisë. Sytë lëshojnë një dritë të njelmët, të gjelbër, fosforeshente si ajo e maçokut natën që ka ndaluar në vend dhe nuk bën asnjë hap pa vendosur pak rregull në një botë kaotike. Brenda fshehin ulurima por kjo nuk është në modë. Çfarë është moda? Molepsje e përgjithëshme dhe Z mund të dalë prej saj vetëm pas një shkatërrimi thuajse të plotë morfologjik, që ai duhet ta shfrytëzojë për të klonuar diçka të ngjashme por jo të njëjtë, diçka që duhet të tingëllojë, përshembull, si Ali Bebe në vend të Ali Baba. S’mund ta realizojë pa hequr qafe të qeshurën e Valkirieve që mbush horizontin gjithandej. Boshësinë ku fryjnë erërat shpjegon praninë e tyre. Zbrazëti qenieje që ata përpiqen ta mbushin me gjithfarë mënyrash. Një takim me Vagnerin do t’i çonte te ideja fillestare, por është nëmos pamundësie. Kështuqë kur pyeti: “A është e mundur një formë të qeni ku ti të mos jesh më ti, ku të humbësh perceptimin e vetes dhe çdo ndjeshmëri?” - ruan në fytyrë gjendjen e një acarimi molepsës e që përkohësisht e mpiu dëshirën e të tjerëve për ta ndjekur.
Dy shokët e ngushtë nuk kthyen përgjigje. Të paktën menjëherë. Me siguri e menduan si një thjesht mënyrë për të shprehur vuajtjen ose përpjekje për ta zhvendosur në një botë tjetër ku të mos ketë të njëjtin ndikim.
Z mendon se është një pak nga të dyja.
“Njeriu synon vetshkatërimin për prirje” tha Pjata e Tretë pa e fshehur tonin e qortimit që shoqëron më shumë fjalët se sa brendinë.
Vonesa e ndërhyrjes së A, dukej se lidhej me urën, nuk po ia ndante sytë. Linte përshtypjen se qe duke pritur ndonjë ndodhi të jashtrradhës e nuk po vendoste nëse duhej të fliste para apo pas shfaqjes. Z, mundohej edhe ai, të hynte në rrjedhën e mendimeve të shokut, por i duhej një shenjë udhrrëfyese, si tabela e ngulur buzë këmbësores dhe polici i trafikut disa metro më tej, nën një emërues të përbashkët. Ura si viza e thyesës posht këmbëve. Në hapësirën midis tyre, e futur në kllapa, mbarset kotësia. Z vizaton çdolloj figure gjeometrike, mjafton që të mos jetë me origjinë euklidiane sepse kjo do ta anulonte ekzistencën e Pikasosë. Mundohet të nxjerrë një përfundim sa më asnjanës duke parë fytyrën e ngrysur të shokut. Thotë se i ngjan një nate me shi, kur piklat e argjendëta nuk duken por ndihen sepse gjatë rënies ato shndërohen në një rrjetë lagështie ku mbeten të gjithë ata që janë jashtë, ndërkohë ata që - si ai jo - janë në shtëpi, shkrihen ngadalë dhe heshtur të brejtur nga pëshpërimat e fqinjëve që i përshkojnë muret pasi e kanë ndryshuar paraqitjen e atomeve për një takim të jashtzakonshëm me një vetvete tjetërlloj. “Edhe milingonat flasin” tha një natë vere i kllapuar nga një mall përvëlues për babanë. Hapi dritaren kat e kat dhe përfshiu me shikim errësirën që e sjell natën rregullisht në qytet, të kapur për dore e duke e hequr zvarrë, sepse u trembet dritave si një fëmijë tekanjoz çerdhes.
Dhe kur A shqiptoi ngadalë e mjaft shkoqur se në thelb femra dhe ura janë njësoj, sërish u desh të shtjellohej sepse një përfytyrim i lirë në kushtet e një vërshimi ujrash të turbullta, le pak për të dëshiruar. Trungje e gjithfarë gjërash përplasen te këmbët e saj me një zhurmërimë të mbytur. Kjo gjë ishte e tepërt për imagjinatën kur i kërkohej një femër me mish e kocka dhe veçanërisht nëse synohej seks.
“E bërë për të kaluar sipër saj ose midis këmbëve. Kur vërshimi është i gjithanshëm, mund edhe të shkatërrohet ... Ka pak gjasa.” Sqaron A.
Mund t’i kishte rënë më shkurt. Ishte një e folur parabolike dhe diçka e tillë i zhyti në heshtje. A, mund t’i kishte rënë më shkurt duke i krijuar hapësirë Z, për ta shpërfillur në mirkuptim, sikur të mos i çponte hundën athëtira e një akuze të tërthortë, duhmë peshku në pazar në kohën kur zusha i djersit sqetullat. Shitësi, përdor një tufë selinoje si bisht kali për të mbajtur mizat larg. Thotë se janë të padrejtë me mizat. E kalojnë shumicën e jetës së tyre në gjendje larve. Imagjinoni sikur ne ta kalonim shumicën e kohës në barkun e nënës dhe pastaj të lindnim për të vdekur dhjetë ditë më pas, vetëm e vetëm sepse djepi tonë do të kishte një vrimë nga mund të shtrydhej helm kuçedre. A nuk është tmerr? Ujë për të malaksur sikurse djersa për të ruajtur të freskët lëkurën e trupit dhe parfum ose kremëra që zhdukin erën e keqe si të qepës nga nën sqetullat. Tepër artificiale. Zhduk mundësinë e të ekzistuarit në ngjashmëri. Z nuk e fsheh keqardhjen. Mendon se tashmë çasti më i bukur i njëzetekatërorëshit u prish. Koha kur dielli bie dhe dritat marrin në dorë situatën me nge, rreth tyre vërtiten kandra të ndryshme, ndërsa moshatarët e të tjerë, të të gjitha moshave, fillojnë të mbushin këmbësoret, lokalet, parqet ose pishinat. Të gjitha i shkatërroi A. Thuhej se dikur Tirana varej në dy çaste të pëlqyera; mëngjesi herët, kur rrugët lageshin; lulet nguteshin të hapnin gonxhet për të çliruar mirzën dehëse dhe ngrysja, kur barlulishtet mbusheshin plot për të shijuar birrën e freskët që mbaronte në pak orë. Mbrëmja ishte pre e një romantizmi klasik. Rridhte shtruar në boulevardin kryesor. Por pasmbrëmja krijonte qoshe të errëta ku çiftet e dashuruar thurnin intimitetin e tyre. Tashmë mjegulla e hollë që vesh majën e Dajtit është njësoj si cohat e tejdukëshme të fustaneve. Kasten. Si për të thënë se këtu korja e tokës është shumë e hollë. Ndërsa fundet mini vishen për të theksuar intrigën dhe nxitur më shumë se epshin, neologjizma erotike. “Dëshiroj të jesh statujë sheqeri” i tha një vajze që e njohu në palzh, natën dhe shtrirë në gurët e bardhë. “Përse sheqeri?” gjeti kohë të pyeste ajo. “Sepse kështu tretesh e tëra në gojën time”. Ajo ishte dhënë mes gulçesh që dukej sikur kërkonin të mbytnin dallgët e detit. Tatuazhet në kyçin e këmbës, të duarve, unazat e varura në kërthizë nuk ishin gjë tjetër veç një pjesë e lakuriqësisë që së shndëruar në copra mozaikësh që duhen plotësuar. Këtu qendron marifeti. Sepse kur vështrimi kalon disa herë gjoja për të ditur çfarë figurohet, një kumt i përcjellë me pëshpërimë grah çdo lloj dëshire drejt realizimit e kushtëzuar prej guximit që përmblidhet e tëra te shprehja; ia vlen një tegel apo jo? Janë bërë enkas për këtë gjë. Një lloj reklame joshëse. Bukuroshja e Durrësit, ndodhet tjetërkund ... eja ta zbulojmë sëbashku. Ose, qafa e shtamës që nuk është si qafa e sisëve ku mund të futësh gjuhën dhe të lëpish kjomë. E kujt i krisi se pinte ujë një plakaruqe si nana mbretneshë, kur atyre do t’ju pëlqente më shumë gryka e shisheve të birrës ku kapen si fëmija pas thithkës së gjirit?
...
Seshpejti liber
FLM
Dy shokët e ngushtë nuk kthyen përgjigje. Të paktën menjëherë. Me siguri e menduan si një thjesht mënyrë për të shprehur vuajtjen ose përpjekje për ta zhvendosur në një botë tjetër ku të mos ketë të njëjtin ndikim.
Z mendon se është një pak nga të dyja.
“Njeriu synon vetshkatërimin për prirje” tha Pjata e Tretë pa e fshehur tonin e qortimit që shoqëron më shumë fjalët se sa brendinë.
Vonesa e ndërhyrjes së A, dukej se lidhej me urën, nuk po ia ndante sytë. Linte përshtypjen se qe duke pritur ndonjë ndodhi të jashtrradhës e nuk po vendoste nëse duhej të fliste para apo pas shfaqjes. Z, mundohej edhe ai, të hynte në rrjedhën e mendimeve të shokut, por i duhej një shenjë udhrrëfyese, si tabela e ngulur buzë këmbësores dhe polici i trafikut disa metro më tej, nën një emërues të përbashkët. Ura si viza e thyesës posht këmbëve. Në hapësirën midis tyre, e futur në kllapa, mbarset kotësia. Z vizaton çdolloj figure gjeometrike, mjafton që të mos jetë me origjinë euklidiane sepse kjo do ta anulonte ekzistencën e Pikasosë. Mundohet të nxjerrë një përfundim sa më asnjanës duke parë fytyrën e ngrysur të shokut. Thotë se i ngjan një nate me shi, kur piklat e argjendëta nuk duken por ndihen sepse gjatë rënies ato shndërohen në një rrjetë lagështie ku mbeten të gjithë ata që janë jashtë, ndërkohë ata që - si ai jo - janë në shtëpi, shkrihen ngadalë dhe heshtur të brejtur nga pëshpërimat e fqinjëve që i përshkojnë muret pasi e kanë ndryshuar paraqitjen e atomeve për një takim të jashtzakonshëm me një vetvete tjetërlloj. “Edhe milingonat flasin” tha një natë vere i kllapuar nga një mall përvëlues për babanë. Hapi dritaren kat e kat dhe përfshiu me shikim errësirën që e sjell natën rregullisht në qytet, të kapur për dore e duke e hequr zvarrë, sepse u trembet dritave si një fëmijë tekanjoz çerdhes.
Dhe kur A shqiptoi ngadalë e mjaft shkoqur se në thelb femra dhe ura janë njësoj, sërish u desh të shtjellohej sepse një përfytyrim i lirë në kushtet e një vërshimi ujrash të turbullta, le pak për të dëshiruar. Trungje e gjithfarë gjërash përplasen te këmbët e saj me një zhurmërimë të mbytur. Kjo gjë ishte e tepërt për imagjinatën kur i kërkohej një femër me mish e kocka dhe veçanërisht nëse synohej seks.
“E bërë për të kaluar sipër saj ose midis këmbëve. Kur vërshimi është i gjithanshëm, mund edhe të shkatërrohet ... Ka pak gjasa.” Sqaron A.
Mund t’i kishte rënë më shkurt. Ishte një e folur parabolike dhe diçka e tillë i zhyti në heshtje. A, mund t’i kishte rënë më shkurt duke i krijuar hapësirë Z, për ta shpërfillur në mirkuptim, sikur të mos i çponte hundën athëtira e një akuze të tërthortë, duhmë peshku në pazar në kohën kur zusha i djersit sqetullat. Shitësi, përdor një tufë selinoje si bisht kali për të mbajtur mizat larg. Thotë se janë të padrejtë me mizat. E kalojnë shumicën e jetës së tyre në gjendje larve. Imagjinoni sikur ne ta kalonim shumicën e kohës në barkun e nënës dhe pastaj të lindnim për të vdekur dhjetë ditë më pas, vetëm e vetëm sepse djepi tonë do të kishte një vrimë nga mund të shtrydhej helm kuçedre. A nuk është tmerr? Ujë për të malaksur sikurse djersa për të ruajtur të freskët lëkurën e trupit dhe parfum ose kremëra që zhdukin erën e keqe si të qepës nga nën sqetullat. Tepër artificiale. Zhduk mundësinë e të ekzistuarit në ngjashmëri. Z nuk e fsheh keqardhjen. Mendon se tashmë çasti më i bukur i njëzetekatërorëshit u prish. Koha kur dielli bie dhe dritat marrin në dorë situatën me nge, rreth tyre vërtiten kandra të ndryshme, ndërsa moshatarët e të tjerë, të të gjitha moshave, fillojnë të mbushin këmbësoret, lokalet, parqet ose pishinat. Të gjitha i shkatërroi A. Thuhej se dikur Tirana varej në dy çaste të pëlqyera; mëngjesi herët, kur rrugët lageshin; lulet nguteshin të hapnin gonxhet për të çliruar mirzën dehëse dhe ngrysja, kur barlulishtet mbusheshin plot për të shijuar birrën e freskët që mbaronte në pak orë. Mbrëmja ishte pre e një romantizmi klasik. Rridhte shtruar në boulevardin kryesor. Por pasmbrëmja krijonte qoshe të errëta ku çiftet e dashuruar thurnin intimitetin e tyre. Tashmë mjegulla e hollë që vesh majën e Dajtit është njësoj si cohat e tejdukëshme të fustaneve. Kasten. Si për të thënë se këtu korja e tokës është shumë e hollë. Ndërsa fundet mini vishen për të theksuar intrigën dhe nxitur më shumë se epshin, neologjizma erotike. “Dëshiroj të jesh statujë sheqeri” i tha një vajze që e njohu në palzh, natën dhe shtrirë në gurët e bardhë. “Përse sheqeri?” gjeti kohë të pyeste ajo. “Sepse kështu tretesh e tëra në gojën time”. Ajo ishte dhënë mes gulçesh që dukej sikur kërkonin të mbytnin dallgët e detit. Tatuazhet në kyçin e këmbës, të duarve, unazat e varura në kërthizë nuk ishin gjë tjetër veç një pjesë e lakuriqësisë që së shndëruar në copra mozaikësh që duhen plotësuar. Këtu qendron marifeti. Sepse kur vështrimi kalon disa herë gjoja për të ditur çfarë figurohet, një kumt i përcjellë me pëshpërimë grah çdo lloj dëshire drejt realizimit e kushtëzuar prej guximit që përmblidhet e tëra te shprehja; ia vlen një tegel apo jo? Janë bërë enkas për këtë gjë. Një lloj reklame joshëse. Bukuroshja e Durrësit, ndodhet tjetërkund ... eja ta zbulojmë sëbashku. Ose, qafa e shtamës që nuk është si qafa e sisëve ku mund të futësh gjuhën dhe të lëpish kjomë. E kujt i krisi se pinte ujë një plakaruqe si nana mbretneshë, kur atyre do t’ju pëlqente më shumë gryka e shisheve të birrës ku kapen si fëmija pas thithkës së gjirit?
...
Seshpejti liber
FLM
Nessun commento:
Posta un commento