Jem 24 Lyrics

Remo Koçiu "Të dua për vdekje por, edhe pak sa për të jetuar."

Që ti të më dashurosh dua,

Dhe vetëm mua

Por dua që të tjerat të të dashurojnë

Dhe ti të mos i pranosh

Për shkakun tim...

(Nga një poezi e Jacques Prevert)

                                                              

                                                                     *   *   *

- Të më dashurosh vetëm mua, dua - i çuçuriti ai në vesh, - dhe unë në jetë të jetëve do të të dua... (Nga një dialog i mundshëm i Evës me Djallin)

Shkel mbi këmbësore me një përciptësi që ngurron të shfaqet në trokitje takash. Përshtypja se një dorë e padukëshme trand gjithësinë qëkurse mbathi ato këpucë qafëgjatë të sajuara me lëkurë gjarpri e të blera shumë shtrenjt, nuk i shqitet sikurse trokitja e takave që përndjek hapat e saj dhe ajo në rastet kur përqendrohet e quan ankojë pa e kuptuar pse.

I thanë se nuk janë imitim, e mbi të gjitha janë të punuara me dorë.

Ajo tha se duhet t’i sjellin rehatinë e një të ecure të lehtë, gati rrëshqitëse ... ë ...? Tjetri buzëqeshi thuajse me keqardhje ... oh jo ... Buzëqeshja u skalit në çastin kur e shkarraviti vështrimin edhe njëherë mbi këpucët qafëgjatë. Ishte e fundit herë - pohon. Shikimet u ndeshën. Pasoi një pshertimë e thellë. U përplas mbi fytyrën e tij që u nguros sikur të qe prej allçie. Priti me ankth një reagim. Jo, fryma e saj është gjithmonë e pastër. Aq sa dikush, njëherë, u mundua t’i shkëpusë të puthura. Sidoqoftë, përballë trupores prej allçie, ajo humb edhe shpresën e mëtimit.

Mundohet të ruajë jo aq vështrimin të ngulur diku, se sa hapësirën përfshirëse e bindur se vetëm kështu bëhet varturë këpujash. Hëna sipër kokës ka përvijuar një copë qielli me dritën e saj të zbehtë ku edhe shfaq trillet. Por ky është një përfytyrim dhe asaj i pëlqen të argëtohet kështu. Hëna e plotë, e mbërthyer në pasqyrën qiellore duket si koka e rrojtur e një murgu tibetian dhe fjolla e hollë e resë së plumbtë i varet si mjekër qimerrallë. Ndërsa pak më tej, dy gishta njerëzore që matin një hapësirë qiellore, një shtupë reje duket se pret që hëna të afrohet dhe ta marrë sipër kokës kështu do të duken flokë të shpupurisur nga nata, nga dita, nga pagjumësia që përgjon në kapakët e syve. Pret të mbyllen si një shitës i mërzitur nga dita e gjatë që ul qepenat me ngut. Kur qafa lodhet ajo e ul kokën. Kështu muskujt mund të pushojnë dhe fantazia të pllaquritet në pellgje uji aty këtu, duke kërcyer sa nga njëri te tjetri si një brektosë. Drita e zbehtë e hënës e ndjek edhe posht, hap pas hapi, pa qenë e nevojëshme të kërcejë hop hop. Bie mbi luspat e këpucëve dhe përthyhet në rënie sysh. Zhurmërima e takave të larta herëpashere shurdhohet në shkelje gjethesh të lagura nga shiu i pak çasteve më parë. Pikla uji si nota muzikore të shkundura nga tastiera degësh vezullojnë kur mbi dritë hëne kalërojnë. Posht nuk fërgëllojnë më si dikur mbi degë kur gishtrinjtë e padukshëm të erës kalonin mbi to dhe krijonin një muzikë ëndërash që përçonte qenien si fllad ledhatues. Tashmë, të shurdhëta e të heshtura, thuajse të kalbura, e kotësojnë ecurinë në gjithaqin e një pakuptimërie shterpë. Aroma e lagështisë që lëshojnë asfalti, gurët e trotuarit, është ndryshe nga ajo që çliron dheu i butë i mbuluar nga fije bari. Por asaj aq i bën. Gjethet e rëna që mbytin zhurmërimën dhe e shndërojnë në fëshfërimë, ngjethëse rrallëherë, kur i shtyn era dhe fërkohen mbi gurë, i mban larg përkushtimit.

“Është e pamundur të gjesh harmoni” - thotë ankueshëm në kthetrat e një malli te çuditshëm që kushtëzon tërthorrazi perceptimin; duhet të jetë e kënaqur apo e pakënaqur?! Nuk guxon ta futë mendimin në hapësirën e vetfoljes, sepse në tretësirën e një gjendjeje të përcaktuar dikush mund të ndalet pikërisht në hapat e saj. Mospërfillësit e ndjenjave. Kërkojnë ankth të çastit. Bien rastësisht në gjurmë dhe tërbohen kur e humbasin nuhatjen, pastaj vijnë rrotull të hutuar si qentë në vorbullën e të lehurave të tyre.

Pas mesnate lodhja peshon në sy. Vështirësohet edhe gjykimi. Kështu nga çanta që mban të varur në sup, edhe ajo vepër zejtarie e punuar me dorë...Sa gjarprinj janë vrarë për të më veshur? - pyet, nxjerr një kokër mollë dhe ia ngul dhëmbët duke shkëputur një kafshitë të madhe. Një kafshitë...ein bischen frieden ... shqipton kushedi pse në një gjuhë tjetër, ose ndoshta e nxitur nga nevoja për të përforcuar dëshirën e saj. I kishte ngulur dhëmbët fort, tepër fort dhe ajo ngjethet. Ngre vështrimin lart. Një re e stërmadhe ka ardhur ndërkohë edhe hëna duket tashmë e kafshuar si molla e saj dhe pas pak do të gllabërohet e tëra. Shikon me keqardhje koçanin e mbetur në dorë dhe e flak duke ndierë një dëshpërim të pamatë sepse u këput filli i fundit që e mbante lidhur me përrethsinë. Pastaj thotë se një hënë e cunguar dhe një mollë e kafshuar i kujtojnë diçka tjetër. Kompjuterin e saj, të blerë para disa muajsh dhe molla e kafshuar si simbol. Gjithsesi ndodhte që dikush ta pësonte nga një kafshim i tillë. Dëshira për hakmarrje ia largoi edhe tisin e hollë të përgjumjes. Makina ndal te këmbët. Pak më vonë ajo i heq këpucët me lëkurë gjarpri, rripi i mezit lirohet, dhe fillon të rrëmojë në çantën me lëkurë gjarpri... por tjetri e ngatërron dorën në lakuriqësinë e kofshëve dhe e rrëshqet derisa diku.

- Sa kushton? - pyet tjetri duke gulçuar.  

- Sa përqafimi i vejushës së Nurenbergut - përgjigjet me djallëzi ajo dhe atë çast mendon se ende diçka në veshjen e saj mungon...  - një xhakavento lëkure, - thotë.